Zeg Ja tegen Yogyakarta!

Vanmorgen rond 5u stond ik op, om vervolgens de laatste spulletjes in te pakken en te ontbijten. Daarna werden we door Buddi naar het station gereden en was het tijd om afscheid te nemen.. Henri en Gradie, bedankt voor de gezellige afgelopen dagen en alle gastvrijheid!! Ik heb heeerlijk geslapen en onwijs lekker gegeten – vooral de bruine boterham met hagelslag ‘s ochtends – ;-).

Om 6.55u gaat de trein, dus ik moet nog even wachten. Als de trein er om 6.30u is, stap ik in en zoek naar mijn plekje (Net als in het vliegtuig krijg je een boarding pas en heb je een stoelnummer).

Ik vermaak me 4u lang met het bewerken van filmpjes, kijken van een film en het schrijven in mijn reisdagboekje. (Ja, het is weer zover.. ik loop nog meer dagen achter dan dat ik over heb om nog te reizen.) Als ik in Yogyakarta aankom, neem ik een taxi naar m’n hostel. Het personeel is heel vriendelijk en het ziet er allemaal prima uit. Ik stal m’n spullen uit op bed en klets wat met 2 Duitse jongens op de kamer. Als we uitgekletst zijn neem ik even een frisse douche en besluit ik de omgeving te gaan verkennen. In Yogjakarta is een hoop streetart te vinden en I looooove it.

Op de kaart zie ik dat het Paleis van de Sultan op loopafstand is en ik loop die kant op. Onderweg koop ik in de supermarkt wat eten en een flesje passionfruit ice tea (jeej, ze hebben ‘m weer!!). Als iemand vraagt waar ik heen ga, kom ik erachter dat het Paleis al gesloten is. Ik krijg ook gelijk de vraag waar ik vandaan kom en als ik antwoord met ‘The Netherlands’, krijg ik gelijk de vraag of ik uit Amsterdam kom. No. Rotterdam? No. Small village. Uhm Venlo? Hahah no.

Ik ga ervan uit dat ik het paleis ook wel vanaf de buitenkant kan bewonderen en loop die kant op. Onderweg kom ik een paar bordjes tegen waar ‘Water Palace’ op staat en ik ga even een kijkje nemen. Het is helaas al gesloten, maar je kan nog wel via de tunnels bij een stukje van het paleis uitkomen. Als ik een beetje om me heen sta te kijken omdat ik niet helemaal weet welke kant ik op moet, komt er een man naar me toe die me wel rond wil leiden.

Hij weet een hele hoop te vertellen over het paleis en hoe er vroeger allemaal water omheen lag. Ondanks dat het paleis al gesloten is, kan je eigenlijk alles gewoon zien. Waar vroeger het water was staan nu allemaal huizen en de mensen mogen er gratis wonen, maar dan moeten ze wel elke dag naar het paleis van de Sultan.

Hij brengt me naar de geheime plekjes vanaf waar je het zwembad kan zien liggen en weet precies vanaf waar je de beste foto kan nemen.

Ik word meegenomen naar het atelier van een schilder, waar ik een klein doekje koop voor thuis en naar een koffietentje waar ze een Loewak hebben. Dit is een soort grote kat die koffiebessen eet en vervolgens wordt van zijn poep de koffie gemaakt. Door dit bijzondere proces is het ook hele dure koffie.

Vervolgens mag ik achterop de scooter en rijden we naar een silver handcraft winkeltje, waar een medewerkster van de winkel het proces uitlegt en ik vervolgens in de winkel de collectie mag bekijken. Ik koop een zilver ringetje met oogjes erin gegrafeerd.

Daarna rijden we door naar een Batik Fashion store en als laatste bestemming naar de Marlioboro street. De man blijft maar zeggen dat het free is en ‘If you’re happy, I am happy.’ Hij vraagt of ik toevallig nog een munt heb uit mijn land (omdat zijn zus die spaart) en heel toevallig heb ik €1,- in mijn portemonneetje zitten die hij natuuurlijk mag hebben! Ook geef ik ‘m nog wat muntjes uit Singapore en Maleisië mee.

Wat anderen lezen

1 comment

  1. Wat veel om te lezen voor 1 dag in Yogjakarta.
    Bofferd ben jij dat je weer iemand tegen het lijf loopt die jou rondleid.
    Onwijs leuk!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.