international lifestyle studies-fontys-boeken-woordenboek-engels-concept
smoothie bowl-babe you got this-weekly planner
Spotify-huiswerk-thumbnail-blog

Terug in KL

Elke keer als ik weer even onderweg ben, is het tijd om weer een stukje te schrijven. En nu zit ik voor 15 minuten in de trein, dus vond ik het wel weer tijd.

De laatste keer dat ik een blogbericht geplaatst heb was ik in Kuala Lumpur. Nu, ongeveer 3 weken later, ben ik daar weer.

Voordat ik vertrok uit Kuala Lumpur ben ik nog naar de Batu Caves geweest en heb ik heerlijk genoten van een infinity pool op de 37ste verdieping van een heel hoog gebouw. Bij de Batu Caves dachten we dat het misschien leuk was om de aapjes te voeren, maar daar dacht het aapje dat ik eten wilde geven anders over. Vanaf het moment dat je je tas opendoet staan ze op scherp, omdat ze weten dat er eten uit kan komen. Het is dan ook bijna onmogelijk om onopgemerkt iets uit je tas te halen zonder dat ze naar je toekomen.

Ik had stiekem een pakje koekjes in m’n broekzak gedaan, maar op het moment dat ik het koekje eruit wil halen, wordt het aapje ongeduldig en laat z’n tanden zien. Nee, ik zat het aapje niet te pesten, het lukte gewoon niet. Dus besluit meneer aap mij even in mijn schoen te bijten, omdat het hem allemaal te lang duurt.. In een vlaag van lichte paniek gooi ik het pakje met koekjes een andere kant op. Iets waar het aapje het blijkbaar niet mee eens is, aangezien hij nog een keer in m’n schoen bijt..

Dit was niet het aapje dat ik eten wilde geven, deze was wel lief.. En nee, ik had niet in de gaten dat ‘ie opeens zo dichtbij me zat haha!

Vanuit Kuala Lumpur hebben we de bus naar George Town gepakt, een reis van ongeveer 5 uurtjes. De bus was aardig luxe, de stoelen konden helemaal naar achter en je had meer beenruimte dan in een vliegtuig. Eenmaal in George Town aangekomen nemen we een uber naar ons guesthouse. De eigenaar blijkt een baby python als huisdier te hebben.. (volgens mij stond dat niet in de omschrijving op Booking.com?!) En hij geeft ons een toelichting van bijna een uur om te zeggen wat we allemaal moeten bezoeken en waar we wat moeten eten. Heel lief, maar eigenlijk hebben we gewoon honger. Heel veel honger.

De volgende dag lopen we een rondje door George Town om alle street art te bekijken en we struinen wat souvenirwinkeltjes af.

Elke zondag wordt de baby python om 14.00 uur gevoerd. En laat het nou net zaterdagavond zijn als wij aankomen. Lucky me. Dus zorgen we ervoor dat we om 14u weer even terug zijn om dit spectaculaire evenement bij te wonen. Een lief klein spierwit muisje wordt bij de slang in z’n verblijf gezet en na ongeveer 5 seconden slaat de slang ineens toe. Arm muisje. Na wat gespartel geeft het muisje zich gewonnen en is de slang de komende 2 weken weer voorzien. (LET OP! Als je het zielig vind, hieronder staat een foto van de slang met het muisje in z’n bek..)

‘s Avonds doen we een drankje op een hoekje waar je het goedkoopste bier van GT kan vinden. We raken in gesprek met een paar locals en ik zit met een Chinese man (80% van de bevolking in GT in Chinees) te praten die allemaal foto’s van z’n kinderen en kleinkinderen laat zien. Helemaal leuk.

Verder zijn we in GT naar het Upside Down museum geweest en hebben we 2 dagen achter elkaar het National Park in Penang bezocht (de eerste dag waren we een beetje laat). De eerste dag hebben we de route naar Monkey beach genomen, een hiking van ongeveer 2 uur en toen besloten we nog even 40 minuten naar de vuurtoren te lopen, die helaas al gesloten was. Gelukkig konden we op de terugweg een bootje nemen. De tweede dag hebben we de route naar Turtle beach gedaan. Deze trekking was meer door de jungle dan bij Monkey beach, aangezien we daar meer langs het water liepen. Beide dagen kwam het zweet er aan alle kanten uit, maar het voelde wel goed om zoveel in beweging te zijn. Ook zag ik in GT Jula weer, dit keer met aanhang haha! En moest ik afscheid nemen van Melvin, met wie ik een dikke 2 weken samen had gereisd. Het was weer even tijd om alleen te reizen en ik nam de ferry naar Langkawi.

Het alleen reizen duurde niet lang, aangezien ik op Langkawi al snel nieuwe contacten maakte. Eindelijk weer even Engels praten, na vanaf kerst eigenlijk met alleen maar Nederlanders te hebben gereisd haha! Tenminste, dat dacht ik.. want toen kwam Jeroen aangehuppeld met zijn voet in het verband. Hij had een week in het ziekenhuis gelegen en was wel blij om weer even zijn eigen taal te kunnen spreken (belgisch). Naja ongeveer dan, op een paar woorden na haha!

Uiteindelijk een onwijs leuke groep gevormd met 8 nationaliteiten en 4 talen. Lily uit Canada, Jeroen uit België, Christina uit Oostenrijk, Iain uit Schotland, Laura uit Australië, Juliane uit Duitsland en Orel uit Frankrijk. Ik heb een dagje een scooter gehuurd en watervallen gezien, we zijn veel te vaak naar de nightmarket geweest, waar we vervolgens veel te veel gingen eten, gelachen met onze ‘youtube karaoke’ en onwijs veel gechilld op het strand. Uiteindelijk ben ik dan ook 8 dagen op Langkawi geweest.

Op de Nightmarket eet ik jackfruit, springrolls, een soort dikke kokospannekoekjes, een soort kokosbroodhapjes, een harde crepe met suiker en nootjes, een soort zalm bitterballen die ze voor je koken en fried chicken.

Ik merk wel dat de Maleisische mannen het leuk vinden om de aandacht van westerse vrouwen te trekken. Ze vragen ‘Where you from?’ of ‘How old are you?’ of zeggen simpelweg ‘Beautiful’ als je langs loopt. Nou voel ik me elke keer heel gevleid hoor als er weer iemand tegen me begint te praten. Uhm nee, ik wil gewoon met rust gelaten worden als ik alleen door de stad loop. Terima kasih.

Moolen in Maleisië

Next! Na iets meer dan 30 dagen in Thailand werd het tijd om het land uit te gaan. Op naar Myan.. uuuh Maleisië!

Na oud en nieuw op Koh Tao begon ik op 2 januari aan de open water duik cursus. Die dag begonnen we om 17.30 uur met onze eerste theorie les. Precies tijdens etenstijd, dus we mochten eten bestellen bij het restaurant wat ze dan kwamen bezorgen in de klas. We moesten een paar filmpjes kijken over duiken en daar vragen over beantwoorden. Was wel weer even wennen om opeens op te moeten letten!

Sanne, onze instructrice zei dat we ‘s avonds vooral geen buckets mochten drinken, omdat we de volgende dag weer fris en fruitig om 8.30 uur in de klas moesten zitten. Helaas werd de avond iets te gezellig en tijdens het bierpongen werden er dan ook wat drankjes gedronken. Uiteraard niet té veel drankjes.

Uiteindelijk lag ik om 3.00 uur in bed, wat de volgende ochtend om 6.30 uur iets minder leuk was. In de klas moest ik moeite doen om mijn ogen open te houden, maar gelukkig hadden we van 10.30 uur tot 13.00 uur pauze. Tijd voor een middagdutje! Omdat we rond 12u gingen lunchen waren we te laat bij het zwembad (want ja, het eten serveren ze hier niet zo snel), waardoor we wat baantjes extra moesten zwemmen.

In onze sexy swimsuits oefenden we in het zwembad alles wat we moesten weten over je zuurstoffles, de flippers, je masker, beademingsautomaat en hoe we ons zwemvest klaarmaakten voor gebruik. Toen we klaar waren was het al 18.00 uur, dus we hadden 4 uur in het zwembad gelegen. Het weer was ondertussen ook iets minder geworden, aangezien het nog steeds bleef regenen. Aan de ene kant niet zo erg, want nat waren we toch al van het zwembad..

‘S avonds heerlijk sushi gegeten bij een tentje in een zijstraatje. Lekkerste en duurste eten in Thailand tot nu toe. Buikje volgegeten, dus rollend naar bed!

‘S ochtend weer optijd eruit voor de laatste theorieles en het examen. Met het theoriegedeelte op zak, wordt het tijd voor de eerste 2 echte duiken in de zee. Met een klein bootje worden we naar een wat grotere boot gebracht, waar we onze spullen klaar moeten maken voor het duiken.

Vanaf de boot springen we het water in. Beademingsautomaat in, tenen over de rand van de boot, linker hand op je gewichtsgordel, je rechterhand voor je masker en je beademingsautomaat, kijk omhoog naar de horizon en doe een grote stap naar voren! En dan ga je hop, zo het water in! De eerste paar seconden was het weer even wennen en moest ik mezelf eraan herinneren om rustig in en uit te ademen. Daarna was het vooral heel gaaf! Allemaal visjes en onder water nog een paar oefeningen doen.

De dag erna moeten we om 7.00 uur aanwezig zijn en het regent nog altijd, dus we denken eerst dat het duiken misschien niet eens doorgaat. Maar regen of onweer maakt niet uit, we gaan gewoon het water op! De eerste duik doen we nog een paar oefeningen en bij de laatste duik genieten we vooral van alle vissen die we tegen komen en het vrije zwemmen. Bij elke duik zijn we ongeveer 40 minuten onder water. Als de laatste duik erop zit is het 12 uur en hebben we ons open water certificaat binnen!

Omdat we geslaagd zijn hebben we ‘s avonds Happy Hour en kunnen we drankjes halen met korting!

Diezelfde avond en nacht blijft het maar regenen en als ik mijn slippers buiten bij de receptie neerzet (je moet hier bijna overal je schoenen uitdoen voordat je naar binnen mag), zijn ze weggespoeld als ik weer buiten ben.

De volgende dag lopen we een rondje om de schade te bekijken en hele wegen zijn weggespoeld en straten staan onder water.

We doen hier dan ook niet veel, behalve veel binnen zitten en een massage nemen. Ondertussen ben ik zo blond om eerst een vlucht te boeken en er daarna achter te komen dat de boot niet vaart vanwege het slechte weer en/of al volgeboekt is, dus zit ik nog een dag langer vast op dit eiland. Nog een dag illegaal. Uiteindelijk wordt het een vlucht naar Kuala Lumpur en vluchten we ‘s ochtends om 6.30 uur met de boot van het eiland af. Doei regen, hallo (hopelijk) zon!

Om 14.00 uur hebben we vanaf Surat Thani de minivan naar Phuket, vanaf waar we naar Maleisië vliegen. In de bus vragen we ons af of het allemaal gaat lukken, want de vrouw van het busstation zegt dat we om 17.30 uur bij het vliegveld zijn en we vliegen om 19.10 uur. Als we onderweg om 16.30 uur even 10 minuten een plaspauze hebben, zegt de chauffeur dat het nog 2 uurtjes rijden is naar het vliegveld. Vanaf dat moment beginnen we een beetje te stressen, omdat we maar tot 18.10 uur in kunnen checken. Uiteindelijk zet de chauffeur ons af op een plekje waar we nog een taxi moeten nemen, terwijl meneer al langs het vliegveld gereden was. Dikke vriendjespolitiek en 150 baht lichter. Als we dan om 18.00 uur op het vliegveld aankomen, zijn we blij dat we het gehaald hebben.

Het eerste wat we zien op het vliegveld is een H&M en we zijn helemaal blij en verbaast tegelijk. Ondertussen ben ik al aardig wat H&M’s gepasseerd in de afgelopen 2 dagen en een paar honderd ringgits lichter. De briefjes geld zijn hier trouwens onwijs mooi en lijken allemaal nog best wel nieuw. Volgens mij kennen ze hier geen briefjes van 100 of 200 dus als je geld pint krijg je een heel pakket met briefjes van 50. Ook hebben ze hier briefjes van 1 ringgit.

De eerste dag hebben we een rondje gelopen door Maleisië. (Naja een hele grote cirkel, die de hele dag duurde haha!) En natuurlijk kon een foto bij de Petronas Twin Towers niet ontbreken.

Daarna zijn we bij een aquarium geweest (want ja, waarom niet) en hebben we gekeken wat we hier allemaal konden doen.

De volgende dag wilden we het uitzicht over de stad bekijken vanaf de Menara Tower, een soort euromast van 421 meter hoog. Je kon in een glazen bakje gaan staan die boven de grond hangt en daar een foto maken. Ook kon je heel mooi de zonsondergang zien en de skyline van Kuala Lumpur in het donker. Eén van de mooiste uitzichten tot nu toe!

Merry Phi Phi en Happy Tao

En toen was het alweer zondag 1 januari. Zo vreemd.. Nog een paar dagen en dan ben ik alweer een maandje onderweg haha! Voelt het voor jullie ook nog zo kort of ben ik de enige? ?

Op 24 december ben ik vanaf Krabi met de ferry naar Koh Phi Phi gevaren. Het was een prima boottochtje van 2 uur en ik heb van die tijd gebruik gemaakt om weer even mijn reisdagboekje bij te werken. 

Toen ik op Koh Phi Phi aankwam heb ik zo ongeveer 20 minuten met mijn backpack om lopen zoeken naar het guesthouse waar ik zat. Bij de pier vroeg ik het en die man zei: ‘ja, die straat in en dan alsmaar omhoog.’ Natuurlijk was het niet zo makkelijk als hij zei en na een tijdje zoekend om me heen te kijken kreeg ik vanuit een diving center de vraag of ik het allemaal wel kon vinden. Uhm, nee.. Ze verwezen me naar een restaurantje waar ze goed Engels konden en het wel zouden weten. Daar werd ik ook niet heel veel wijzer van en toen ik het bijna gevonden had, vroeg ik het nog één keer en toen bleek dat ik er tegenover stond. Heel duidelijk aangegeven met bordjes enzo natuurlijk. Niet dus. Ik kon eindelijk mijn backpack afdoen en douchen!

‘S avonds met een gezellige groep Nederlanders een ‘kerstavond diner’ gehouden en daarna lekker gefeest op het strand. Bijna iedereen had een kerst diadeem of kerstmuts om toch een beetje dat kerstgevoel te krijgen. Koh Phi Phi is een klein eiland waar je alles lopend kan doen en er rijden dan ook geen scooters en/of auto’s. Iedereen loopt hier ook heerlijk ongegeneerd in z’n bikini of zwembroek. En dan nog met een kerstmuts op. Love it.

Eerste kerstdag lekker ontbeten met een paar meiden van de avond ervoor. Ons plan was om naar het viewpoint te gaan, maar we vinden het te warm en besluiten eerst lekker af te koelen op het strand. Daar maken we mooie cliché kerstfoto’s om het thuisfront een beetje jaloers te maken haha!

De rest van de middag liggen we heerlijk op het strand en er komen steeds meer Nederlanders bij. Super gezellig! Aan het eind van de middag ben ik dan ook heerlijk verbrand, omdat ik weer eens te eigenwijs was om mezelf in te smeren. Dikke vette karma. ‘S avonds gaan we weer met een grote groep wat eten en daarna -je raad het al- op naar het strand!

De volgende dag voel ik me iets minder fit en ik voer de hele dag dan ook niet zoveel uit. Misschien dat 2 buckets en een lichte zonnesteek toch niet zo’n goede combi zijn.. 

Als het voor mij avond is komt de hele familie even voorbij op Skype, zodat ik toch nog een beetje het idee heb dat ik erbij ben. Alleen is het verschil dat ik in mijn jumpsuit met 30 graden zit en zij in hun kersttrui met ongeveer 30 graden minder. Terwijl de rest nog een kaartspelletje met een drankje doet, join ik even met mijn flesje water en ga dan lekker slapen.

De volgende dag is het wel tijd voor het viewpoint en het is een aardige klim naar boven. Maar na de Tiger Cave Temple ben ik alles gewend, dus is dit een eitje voor mij. Wat een uitzicht! 

Aan het eind van de middag heb ik met Lisette en Michelle de boot naar Koh Lanta, een wat rustiger eiland waar we lekker gaan bijkomen. Mijn hostel zit op 1 minuut lopen vanaf de pier, dus ik rol zo mijn kamer in.

De volgende dag huur ik een scooter en eet ik een lekkere yoghurt met muesli en vers fruit in een heel relaxt tentje.

Daarna is het tijd voor de eerste massage in Thailand. Een heerlijke olie massage. En om het allemaal nog meer ontspannen te maken nemen we een massage op het strand. Alleen maar liggen, ontspannen en luisteren naar het geluid van de golven.. dat wil je toch elke dag?

De dag erna neem ik een voetscrub massage en daarna gaan we een stukje touren met de scooter. Michelle heeft ‘s middags de bus naar Krabi en wij eindigen weer op het strand. 

De volgende dag heb ik om 8.00 uur ‘s ochtends de minivan naar Surat Thani waar ik vervolgens 4 uur moet wachten op de speed ferry van 16.00 uur. Samen met 2 andere Nederlandse jongens kijken we of we ergens een ‘normaal’ restaurantje kunnen vinden. Uiteindelijk gaan we bij een semi streetfood tentje zitten waar we ons afvragen of het eten wat we voorgeschoteld krijgen wel helemaal hygiënisch gemaakt is, maar het smaakt prima. Om 16.30 vertrekt de boot eindelijk, en het is een catamaran waar 400 mensen op passen.

Als we beginnen met varen begint de bemanning met het uitdelen van kotszakjes. Ik denk bij mezelf ‘is dit een grap?’ Maar kom er al snel achter dat dat niet zo is. Aan alle kanten beginnen mensen over te geven. Heel logisch, aangezien het water heel onrustig is en we bij zo’n beetje elke golf een halve meter de lucht in worden gegooid. Het lijkt wel alsof we in een achtbaan zitten, zo’n onderbuik gevoel krijg je ervan. Als we bijna de pier van Koh Tao hebben bereikt ontstaat er paniek aan boord, omdat er een jongen van het vele overgeven is flauwgevallen en zijn vriendin in alle paniek schreeuwt dat ze de boot moeten stoppen. Gelukkig gaat alles goed en na 4(!) uur komen we dan eindelijk aan op Koh Tao. Ik wil zo snel mogelijk van de boot af en heb geluk dat mijn hostel weer op 1 minuut lopen van de pier is.

Daar is er vervolgens even onduidelijkheid over mijn boeking, want mijn naam staat niet op de planning. Ik zeg dat ik toch echt geboekt en betaald heb en uiteindelijk blijkt dat het mannetje verkeerd gekeken heeft en kan ik eindelijk op mijn bed neerploffen. Wat een dag!

Ik scoor even een pancake met kaas en ham, aangezien het al 22.00 uur geweest is en alle restaurantjes blijkbaar al gesloten zijn en ga dan lekker slapen!

De volgende dag loop ik ongeveer een half uurtje naar het centrum en verken alle winkeltjes een beetje. Ik huur een scooter zodat ik niet nog een keer hoef te lopen en laat voor € 3,50 mijn nagels lakken met een glitterlakje.

‘S avonds gaan we eten met een Nederlandse groep en dan is het tijd om oud en nieuw te vieren! Op het strand zijn verschillende feestjes en we wagen een paar dansjes. De Thai zijn helemaal gek op vuur, vooral om ermee te spelen. Zo kan je bijvoorbeeld touwtje springen met een touw dat in de fik staat. Ook lopen er overal mensen rond met neon verf en ook wij moeten eraan geloven..

Om 23.55 uur wordt het Happy New Year 2017 sign aangestoken met vuur en als het dan 00.00 uur is besluiten we zelf maar af te tellen, aangezien niemand dat doet. Oke, uhm hey gelukkig nieuwjaar! Ook geen vuurwerk, wat wel een beetje jammer is.. Desalniettemin een onwijs leuke en gezellige avond gehad!

Iedereen een onwijs mooi, gezond, liefdevol en avontuurlijk 2017 gewenst! ❤

Ik blijf nog even plakken op dit eiland, aangezien ik vanaf morgen begin met een duikcursus tot 6 januari bij Ban’s Diving Resort!! (Mijn visum loopt tot 5 januari en ik vlieg waarschijnlijk pas 7 januari naar mijn volgende locatie, dus ik zit hier straks even 2 dagen illegaal. Oeps..?)

Het leven in Pai

​Alweer 6 dagen geleden dat we in dit chille plaatsje aankwamen. Aangezien we vorige week donderdag pas om 17.30 met de minivan richting Pai gingen vanuit Chiang Mai, kwamen we ook wat later aan. Rond 20.00 uur waren we in ons hostel, Pai HostELLE, een vrouwen hostel met 6 tweepersoons stapelbedden, daarachter douches en wc’s en that’s it.

Prima voor een nachtje dachten we, maar dat werden uiteindelijk dus 6 nachten.. We sluiten ons aan bij 2 andere Nederlandse meisjes die we in Bangkok tijdens de Co van Kessel fietstour hebben ontmoet en eten een lekkere hamburger bij Café de Pai. We doen nog een klein drankje en gaan dan lekker slapen.

De volgende dag willen we naar de olifanten, maar het is erg bewolkt en dat vinden we zonde. En we hebben geen haast, dus dan liever op een zonnige dag. Het wordt een dagje reisdagboekjes bijhouden en internetcafé bezoekjes. ‘S avonds eten we een lekker pastaatje met de andere 2 meiden en horen hun olifanten verhaal aan. Krijg er helemaal zin in! Nu nog even wachten tot het weer iets beter wordt. We struinen lekker over de avondmarkt en aangezien het hier voor hun de laatste avond is, drinken we een paar mojito’s met z’n allen.

Omdat we zoveel chille verhalen horen over het scooter rijden, besluiten we er zelf ook maar eentje te huren. We betalen € 4,80 per dag en gaan met z’n 2en op 1 scooter. Het is even wennen, maar zo gaaf! We gooien de tank vol voor 50 baht – € 1,33 (wat evenveel is als een stokbrood)! We scooteren naar de witte buddha boven op de berg en naar de Pai Canyon. Wat een uitzichten! 

‘S avonds besluiten we wat streetfood te eten en ik probeer de sushi. Heerlijk vers en voor 4 stukjes betaal je maar € 0,50!! Mam, ik blijf hier nog wel even hoor!

Omdat het weer nog steeds niet super is, gaan we nog een dagje scooteren. Vandaag staan de waterval en de memorial bridge op de planning. We rijden eerst verkeerd, waardoor we bij een heel mooi viewpoint uitkomen, waar je wel eerst stijl naar boven moet rijden (en weer naar beneden!!). De waterval valt een beetje tegen, maar we komen 2 Nederlandse jongens tegen en we touren een stukje met ze mee. We eten Thais in een tentje langs de weg en rijden daarna samen weer door naar de brug. Het schijnt een brug uit de Tweede Wereldoorlog te zijn, maar de uitleg die erbij hangt is alleen in het Thais. Beetje jammer. Ook bekijken we de zonsondergang bij de Pai Canyon. Dat is dan wel weer mooi!

Op maandag is het eindelijk goed weer voor de olifanten! Alleen kunnen we het meeting point waar we opgehaald zouden worden niet vinden.. dus dan besluiten we er een dagje zwembad van te maken. (Gewoon bij een guesthouse waar we zelf niet slapen) ‘S avonds weer even over de markt struinen, en dat lijkt saai, maar elke avond zie je weer iets wat je de vorige 4/5 avonden nog niet hebt gezien. Ook staat er elke avond bij een bakkerijtje een tafel vol met lekkernijen.. ik heb me nog een soort van ingehouden door maar 2x iets te kopen.

Vandaag dan ein-de-lijk naar de olifanten!! Toevallig gaan twee andere Nederlandse meiden uit ons hostel ook naar de olifanten, dus lopen we samen naar het meeting point, wat we vandaag gelukkig wel kunnen vinden. Wat zijn die beesten groot en mooi en die huid, zo ruw! Ik ben helemaal verliefd. Wel een beetje jammer dat ik 3x wordt geraakt door die enorme flaporen van ze, maar dat is ze vergeven! 

‘S avonds bestaat weer uit verschillende streetfood (sushi 2x, een paar nutella pannekoekjes en een ijsje). Het ijsje bestaat uit 2 onwijs grote bolletjes (coconut blueberry en chocolate chip cookies), maar van het ene bolletje kan ik niet lang genieten, want die valt eraf. Merp. 

Daarna doen we even een drankje aan de overkant van ons hostel bij de Casual Bar met de meiden van vandaag en doen we een leuk kaartspelletje. (Presidenten en Cheniqua, weer wat nieuws geleerd) Voordat we in bed liggen is het alweer 00.00 uur. En wat een nacht is dat.. in het stapelbed naast ons zijn 3 Engelse meisjes aangekomen (typetje Geordie Shore, maar dan misschien een klein niveautje lager). Ik word wakker als ik Jula hoor vragen: Can you please shut up? En daarna giechelen de meiden wat door, want ja die hebben het er even van genomen op hun eerste avond hier. Vervolgens rent één van de meiden naar de wc, die ze volgens mij niet helemaal haalt. De andere 2 meiden vinden het hilarisch. Er komt een lekkere alcohol walm bij het bed vandaan en als je denkt dat ze vredig liggen te slapen, begint één van de drie onwijs hard te snurken. Daar gaat je nachtrust. Vervolgens als Jula even naar de wc gaat, besluit het oude Poolse(?) Vrouwtje wat dichtbij de wc’s slaapt dat nu het licht wel een keer uit mag en doet ze het uit terwijl Jula nog op de wc zit. Als het snurken van het Engelse meisje eindelijk is opgehouden, val ik heerlijk in slaap.. 

Het grappige aan Pai is ook dat je hier heel veel mensen tegenkomt die je eerder hebt ontmoet. Iedereen heeft toch wel een beetje dezelfde route. En het is gewoon een onwijs chille plek.

Vandaag wordt een dagje chillen, want morgen sta ik vroeg op om de bus te pakken naar Chiang Mai, daar vervolgens het vliegtuig naar Bangkok en vanaf Bangkok vlieg ik door naar het zuiden, namelijk naar het eiland Krabi. Een hele dag reizen, maar hee, je bent niet voor niets een backpacker. 😉

De koning


Wat ik vanaf dag 1 al merkte is dat de dood van de koning hier een enorme impact heeft. Ja, ik weet dat ze een jaar van internationale rouw hebben afgeroepen, maar dat dat nog steeds zo aanwezig zou zijn had ik niet verwacht.

Toen ik in Bangkok in de taxi zat van het vliegveld naar mijn hostel, zag ik elke 50 meter een hele grote foto of een zwart beeld met witte tekst (soort rouwadvertentie) op bilboards staan. Ook in de straten en bij veel bedrijven/winkeltjes/banken hangt de foto van de koning. Met of zonder zwart en witte linten, of alleen de linten. En hoe oud de koning op de foto is maakt ook niet uit, ik heb verschillende foto’s gezien. En ik snap het wel, hij was goed voor het volk, deed veel voor de armen, had een lieve vrouw en ziet er onwijs vriendelijk uit. Ook in de kleding winkels zie je zwarte kleding in overvloed en vooral de wat oudere mensen zie je veel in zwart lopen. Of dat vanwege de koning is of dat ze in hun dagelijkse kloffie lopen weet ik niet.

Buiten Bangkok dacht ik dat er misschien wat minder bij stil zou worden gestaan, maar bij elk station en de meeste grote gebouwen/tempels staat zijn foto. Ook kan je op de markt allerlei shirtjes/speldjes/lintjes kopen in het zwart met een bepaalde tekst erop dat laat zien dat je in rouw bent.

Andere gasten uit het hostel waar ik zat, waren naar de school van de vrouw van Mark geweest om een les bij te wonen (zie vorige post ‘Sukhothai’) en hadden de kinderen gevraagd wat ze van de nieuwe koning vonden. Ze zeiden niet veel en keken allemaal een beetje sip. Uiteindelijk bleek dat ze hadden gehoord dat hij een paar slechte dingen had gedaan. Bijvoorbeeld dat hij 4 vrouwen heeft en 8 kinderen. Waarvan 5 bij een vrouw en 3 bij een andere. 

Train story – als je 7u in de trein zit

​Aangezien ik nu voor 7u in de trein zit, ontkom ik er niet aan om een nieuw stukje te schrijven. Vooral niet als je dacht dat het 5u zou zijn en je op je ticket ziet dat er toch echt bij de aankomsttijd 14.35 uur staat. En als je om 6.00 uur je bed uit bent gegaan om de trein van 7.30 uur te nemen, is dat verschil toch echt 7u. Helaas. Pindakaas. 

Ik heb hier al wel pindakaas gegeten. Ze hebben hier namelijk KitKat peanut butter. Na 3 dagen zag de reep er niet meer uit als KitKat, aangezien die helemaal gesmolten en weer koud geworden was, maar toch. Het smaakte naar pindakaas en het was nog lekker ook. Ik gok dat ik binnen 2 weken de hele 7/11 (de lokale supermarkt) wel gehad heb, aangezien ik elke keer iets anders probeer. Alleen de toetjes en melk durf ik niet aan. Verder heb ik al verschillende smaken chips gehad, waaronder sushi ?, repen, koekjes en nootjes. Gek fruit heb ik nog niet geproefd, maar dat zal ongetwijfeld nog gebeuren!

Het is trouwens wel gek. Er zijn hier heel veel vrouwen die witte foundation dragen, omdat wit zijn mooier is volgens de Thai. In bijna alle verzorgings producten die je koopt zit whitening spul. Zou me niks verbazen als het door m’n douchegel komt dat ik nog niet veel bruiner ben geworden haha!

Wat ook wel grappig is: je mag hier in de trein wel met je voeten op het bankje zitten of liggen, maar je mag niet roken. Opzich best logisch natuurlijk, maar toch doen genoeg mensen het. Zelfs de monniken gaan even op het tussenstuk van 2 treinstellen staan om stiekem een sigaretje op te steken haha.

Oh en sommige wc’s (eigenlijk vooral die in de trein) zijn een gat in de grond waar je boven moet hangen. Dus dan hang je met je gat boven een gat. Voor jongens ideaal, voor meisjes iets minder.. Maar ik heb het al 3x heel netjes weten te houden, dus ik mag niet klagen!

Sukhothai

​Na een nachtje in Phitsanulok geslapen te hebben en het een en ander bezocht te hebben, besluiten Jula en ik dat we allebei een andere kant op gaan.

Ik boek een nachtje in Karma Home Hostel en bij aankomst vraagt Mark (de eigenaar) of ik al iets gegeten heb. Hij gaat wat eten met 4 andere gasten van het hostel, zijn Thaise vrouw en 3-jarige dochter en vraagt of ik het leuk vind om mee te eten. Ik besluit mee te gaan en mag bij hem achterop de scooter (!). Er komt van alles op tafel en je mag van alles wat pakken. Uiteindelijk eet ik een beetje sticky rice, gegrilde vis en gegrilde groente (morning glory), de rest vind ik een beetje te pittig haha.

De morning glory: gefrituurde groenten (mam kan je dit thuis ook maken??).

Omdat Mark een Thaise vrouw heeft, hebben ze veel connecties met Thaise families. De volgende ochtend sta ik om 7u op, zodat ik samen met een andere gast van het hostel met een Thaise familie mee kan rijden naar Sukhothai. De vrouw van Mark geeft Engelse les aan Thaise kinderen, zodat ze een Youth Tour Guide kunnen zijn voor toeristen. Een meisje TonHom, haar vriendin Katop en de ouders van TonHom nemen ons een dag mee om van alles te bekijken in Sukhothai. Al in de auto onderweg ernaartoe (het is ongeveer een uurtje rijden) laten ze ons van alles proeven.

Een soort zoete en plakkerige mie, ik vond het heel erg naar popcorn smaken.

Van links naar rechts: Katop, TonHom en ik. 😉

We bezoeken verschillende tempels waar ze elke keer een mooi verhaal bij vertellen. Ook huren we een fiets waarmee we door het National Historical Park fietsen met allerlei mooie ruïnes van tempels. Rond een uurtje of 12 gaan we lunchen, een picknick kleed wordt uitgelegd en er komt van alles tevoorschijn. Een hele vis, stukken kip, sticky rice, papaya salade, bananen, mandarijnen, komkommer. En alles moest op haha!

Het was een hele lange en volle, maar geweldige dag om alles zo een keer mee te maken. De familie betaalde alles en in ruil daarvoor konden zij hun Engels op ons oefenen en werd elke keer als ze ons uitleg gaven van de mooie dingen die we bezochten alles gefilmd. 

Ook ‘s avonds eten we gezamenlijk. Het vriendinnetje van TonHom, Katop, zetten we thuis af en dan rijden we door naar het huis van de familie waar ook haar oma woont. Heel leuk om te zien hoe een Thais gezin kan wonen. TonHom legde ons uit hoe haar oma een soort kauwgom maakte van o.a. bladeren en kokos, iets waar oude Thaise mensen op kauwen als ze geen tanden meer hebben. De moeder van TonHom moet naar haar tante toe om haar te verzorgen, omdat ze net uit het ziekenhuis is. We blijven met z’n vieren over en gaan eten bij een populair Thais restaurantje, wat dan ook vol zit met alleen maar locals. TonHom besteld expres niks pittigs en ik vind het heerlijk! Fran (de Engelse vrouw van het hostel) en ik besluiten het eten te betalen, omdat we zo dankbaar zijn voor alles wat ze vandaag voor ons gedaan hebben. Buikje volgegeten, dus tijd om te gaan slapen! Morgen weer vroeg op om de trein naar Chiang Mai te pakken..

Veel te benauwd en veel te gaaf

Gister hebben we een hele leuke fietstour door Bangkok gedaan met Co van Kessel. Co van Kessel was (hij is 3 jaar geleden overleden) een Nederlandse man die in Thailand woonde en de toeristen een andere kant van Bangkok wilde laten zien. We fietste door de smalste straatjes, gewoon langs de huizen van de lokale mensen, maar ook tussen het drukke verkeer met de vele scooters, tuktuks en taxi’s die je links en rechts om de oren vliegen. (Geen idee hoe dat hier zit met verkeersregels, maar stoppen voor het zebrapad doen ze ook al niet haha!) 

Het weer in Bangkok is warm, maar vooral heel benauwd door alle uitlaatgassen en de dichtbevolking. We hadden geluk met het weer, want op een gegeven moment begon het te miezeren wat voor een beetje afkoeling zorgde. 

Toen we ergens een stop maakte om de skyline van Bangkok te bekijken (daar staat ook ergens het hotel waar één van The Hangover films is opgenomen) stond ik er wel even bij stil hoe onwerkelijk en supergaaf het wel niet is dat ik gewoon even aan de andere kant van de wereld zit en dit gewoon maar even doe. Naja niet even, maar toch.. 

De afgelopen dagen zijn al zo snel gegaan! Op dit moment zit ik in de trein naar Ayutthaya -waar je evenveel voor een treinticket van 2 uur als voor een flesje pepsi betaald, namelijk 15 baht (0,397 cent)- de volgende bestemming. Het is hier zo LEUK!!

De vlucht

Ik loop het vliegtuig in met het idee ‘Ga ik dit echt doen? Ja, ik ga dit echt doen.’ No way back. Als ik dat uberhaupt al zou willen haha! Als ik de films zie die ik onderweg allemaal kan kijken word ik meteen enthousiast. Een goed begin dus. De eerste film die ik ga kijken wordt The Secret Life of Pets, een leuke animatie komedie.

Na een half uurtje komen ze vragen wat ik wil eten: (en dat is maar goed ook, want ik heb me toch een partij honger ?) chicken or beef? En dan kan je natuurlijk niet super lang na gaan denken, want die mensen moeten nog meer passagiers te eten geven. Dus wordt het chicken. Ik krijg een dienblaadje met water, een koude couscoussalade, een bolletje met daarbij Belgische chocolade en een stukje Goudse kaas, een soort toetje/pudding met karamelsmaak en een bakje met kip en rijst. En om alvast te kunnen wennen aan het eten is het kip met SPICY Dakoos (?) saus. Laat het avontuur maar beginnen!

Na ongeveer 4 uur in het vliegtuig te hebben gezeten raak ik aan de praat met de mevrouw naast mij. Ze laat haar kussentje vallen zonder het te merken, dus ik raap deze op en geef het aan haar. Ze vraagt of ze me iets mag vragen en vraagt dan of ik op vakantie ga. Ik leg haar uit dat ik ga backpacken en zij verteld dat ze samen met haar man op vakantie/familiebezoek gaat in Pakistan, waar ze ook vandaan komen. Ze woont al 35 jaar in Nederland en verteld dat ze de afgelopen 4 jaar heel erg ziek is geweest, maar dat het nu gelukkig alweer beter gaat. Erg indrukwekkend en heel mooi om zo in het vliegtuig al mijn eerste contact op te doen.