‘Later als ik groot ben..’

Vroeger wilde ik juf worden, als ik de meeste vriendenboekjes van vriendinnen moet geloven. En mijn lievelingskleur was roze, want mijn lievelingsdier was een varken. ‘Vroeger’, toen alles nog makkelijk was en je nergens over na hoefde te denken.

Toen ik 16 was, hoefde ik er eigenlijk ook niet lang over na te denken. In het derde van het VMBO moesten we een open dag bezoeken, dus ging ik gelijk maar naar de open dag van de opleiding die mijn interesse wekte: Grafisch Vormgeven op het Grafisch Lyceum in Utrecht. En ook toen ik mijn diploma had was het niet de vraag wat ik zou gaan doen, nee ik ging de weide wereld verkennen. Voor 4 maanden had ik geen idee wat me te wachten stond en ik vond het geweldig.

Daarna zou ik naar Tilburg gaan en op kamers, want dan had ik weer een nieuw avontuur. En nu ik ongeveer anderhalve maand thuis ben weet ik het allemaal even niet meer. Nóg 4 jaar studeren klinkt weer zo lang en vind ik die opleiding in Tilburg wel leuk genoeg? Twijfels, twijfels, twijfels. Je bent ‘pas’ 21 en je hebt nog een heel leven voor je, zegt een stemmetje in mijn hoofd. Maar wil ik dan gaan werken? Wil ik iets voor mezelf beginnen?

Op Facebook kwam ik een artikeltje tegen waar ik mezelf heel erg in herkende: Quarter Life Crisis: nu ik groot ben, maar nog niet weet wat ik wil. Het klinkt allemaal wel erg dramatisch, maar toch. Er zijn tegenwoordig zóveel verschillende opleidingen dat het lastig is om iets te kiezen wat écht bij je past. Want je kan wel zeggen ik ga dit een paar jaar uitproberen, maar als je stopt zit je met een gigantische studieschuld. En een écht leuke baan vind je niet zomaar 1, 2, 3.

Dus nu stel ik mezelf elke dag de vraag: wat wil ik? Waar word ík nou echt gelukkig van? En ik moet jullie teleurstellen, want het antwoord heb ik nog niet..

Wat anderen lezen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.