Nyepi

De hele dag in je hostel blijven en niet te hard lachen en of harde muziek aanzetten. Nu heb ik vorige week ook al een paar dagen ‘verplicht’ bij mijn hostel moeten zitten, maar dat was mijn eigen domme schuld. Vandaag is het de dag van de Stilte op Bali. Nyepi.

Nyepi is een Hindoeïstische feestdag, die alleen op Bali gevierd wordt. De dagen voorafgaand aan Nyepi zijn hele dorpen druk in de weer met het maken van de meest lelijke ‘monsterpoppen’, die ze vervolgens door middel van bamboe met een hele groep dragen in de optocht, een dag voor de stiltedag. Een soort carnaval of de Najaarsmarkt optocht in mijn dorp. Same same but different.

Het idee van de ‘monsterpoppen’ is dat ze de kwade geesten wegjagen. Op de stiltedag moet je namelijk stil zijn, omdat de kwade geesten dan langskomen en als er niemand op straat is, lijkt het net of Bali onbewoond is en zullen de geesten weer verder gaan. Je kan dan ook een boete krijgen als je de straat op gaat.

Gisteravond hebben we bij de optocht gekeken en alle poppen verzamelen zich in Ubud dan op een grasveld, waar ze vervolgens weer verder lopen om ergens buiten het centrum in brand gestoken te worden. Dat doet me dan weer een beetje denken aan de Vakantiespelen in mijn dorp haha. Maar ik vermaak me hier prima met het schrijven van een paar nieuwe blogs, mijn reisdagboekje bijwerken en lekker chillen in het zwembad! Gelukkig hebben we ondanks de kwade geesten wel een zonnetje erbij gekregen vandaag!

Even terugspoelen

Door de vaak slechte wifi en mijn slechte discipline, plaats ik nu de blog van toen ik nog in Vietnam was en wat ik daarna heb beleefd haha.

In Dalat aangekomen nemen we samen met een Australische jongen een taxi naar Dalat Family Hostel en zij betalen de taxi. We worden begroet met een high five en een dikke knuffel, want vanaf nu zijn we allemaal ‘family’. We moeten even wachten tot we in kunnen checken en krijgen een welkomsdrankje, terwijl we aan een tafel bij alle andere mensen gezet worden. Lisa en ik kijken elkaar aan met een blik van ‘ohjee wat is dit voor hostel?’ Maar dat blijken we totaal mis te hebben. ‘s Avonds bij het family dinner is het onwijs gezellig en na het toetje van banaanpannekoekjes moeten we allemaal de rug van onze linkerbuurman/vrouw masseren. We zitten in een treintje en vervolgens draaien we de andere kant op. Na het eten spelen we nog een kaartspelletje en jenga met een paar mensen uit het hostel.

De volgende dag ontbijten we bij het hostel en besluiten naar de kabelbaan te gaan. Een jongen van het hostel wil ons er wel heen brengen met zijn motor en om en om gaan we bij hem achterop. Het uitzicht is heel mooi en we zien allemaal kleine schattige huisjes.

Daarna nemen we een taxi naar het centrum en lopen we over de markt. Het is een heel groot plein met allemaal eettentjes. We komen in een markthalletje waar ze allemaal gedroogd fruit en nootjes verkopen en we kopen allebei een zakje groentechips en cashewnootjes.

Daarna gaan we weer terug naar het hostel, zodat we op tijd zijn voor het family dinner. Lisa en ik nemen een passion fruit mojito en spelen een paar kaartspelletjes, als er een jongen vraagt of we een drankspelletje aan het doen zijn. Met een hele groep doen we uit eindelijk een drankspelletje wat ik nog niet kende.

NIEUW DRANKSPELLETJE
Iedereen legt  z’n vinger op een glas en om en om tel je af met 1,2,3 en daarna zeg je het getal van het aantal vingers dat je denkt dat er blijven hangen. Iedereen mag zijn vinger wegtrekken, ook jijzelf. Op het moment dat je het goed hebt moet je zonder te laten merken dat je blij bent zeggen: ‘Thank you for letting me play this game.’ Als je ‘yes!’ zegt, juicht of moet lachen zit je weer terug in het spel. Degene die verliest moet de desbetreffende beker leegdrinken.

Na nog een paar potjes bussen en een paar mislukte groepsfoto’s vertrekken we met een groepje naar de Mazebar. Jup, een dolhofbar. Er zijn allemaal trappen en je moet een weg naar boven, naar de bar zien te vinden. Het is gigantisch druk, dus na één drankje gaan we verder naar een net geopend hostel met een soort rooftopbar en hele goedkope drankjes. Het is gezellig, totdat om 1u de politie blijkbaar op de stoep staat en iedereen sneaky het gebouw moet verlaten..

De dag erna staan we fris en fruitig op om naar de elephant waterfall te gaan en omdat het een uurtje rijden is bestellen we een taxi. Op het moment dat we weg willen gaan is het toch wel fris, dus trekken we allebei een lange broek aan. Maar als we hadden geweten dat we de hele waterval op moesten klimmen, hadden we in ieder geval geen slippers aan gedaan haha!

De waterval is heel mooi en het is een hele klim. Na alle delen van de waterval te hebben gezien (onder de waterval, voor de waterval, boven de waterval) en een paar foto’s te hebben gemaakt nemen we de taxi naar het centrum. Daar eten we een rijstpizza en lopen we een beetje rond. We eten een ijsje bij een soort MacDonald’s en lopen ‘s avonds weer over de markt. We komen een bakkerijtje tegen waar ze vet lekkere cakejes, koekjes en broodjes hebben. Ook zie ik opeens een vrouwtje zitten die boodschappentassen verkoopt. En nee, niet zomaar een boodschappentas met bloemetjes, maar een knalgele JUMBO tas! Hallo Jumbo!

Onze laatste dag in Dalat staan we optijd op, zodat we ‘s ochtends nog even naar het Crazy House kunnen gaan. Het is een soort mix van de fantasie van de Efteling en de illusie van Dali. En als je genoeg geld betaald kan je er ook nog slapen! Lijkt mij alleen niet heel comfortabel, als er de hele dag toeristen langs je kamer lopen..

Na ons bezoekje aan het Crazy House gaan we ergens lunchen en daarna nemen we weer een taxi terug naar het hostel. Gelukkig komen we er optijd achter dat de taxi verkeerd rijd, anders hadden we geen bus meer naar Mui Ne hoeven nemen.. Bij het hostel moeten we (uiteraaard) langer wachten en uiteindelijk is de bus er een half uur later dan gepland..

Rond etenstijd komen we in Mui Ne aan en we willen eerst wat eten voordat we naar ons hostel gaan. Bij het busstation waar we afgezet worden staan de locals te springen om ons naar het hostel te rijden, maar we willen eerst iets eten. Eén van de scooter taxi’s is wel heel ambitieus en volgt ons de hele tijd. Pas als we bijna schreeuwend zeggen: ‘No, go awaaay!’ komt hij er eindelijk achter dat we toch echt geen taxi nodig hebben. We eten bij een schattig restaurantje en ik bestel fried rice met ei. Vervolgens komt de serveerster met een fried egg aanzetten, dus ik vraag waar de rijst is. Blijkbaar had ze fried fries verstaan, want als mijn ei inmiddels koud geworden is komt ze aan met een bordje patat. Lisa kan haar lach niet meer inhouden en ik heb geen zin meer om er nog iets over te zeggen, dus ik geniet van mijn patatjes. We nemen een bus naar het hostel en het is een heel mooi en chill complex. We slapen voor een nachtje in een tweepersoonsbed en dat slapen lukt aardig goed met het geluid van de zee op de achtergrond.

De volgende ochtend staan we optijd op om te kijken of we een tour naar de zandduinen kunnen boeken. Dat kan en voordat we weggaan ga ik nog even een uurtje op het strand liggen. We rijden met een jeep naar de Fairy Stream, een soort heel lang beekje waar je doorheen moet lopen en op het einde is een kleine waterval.

Daarna rijden we langs de ‘Fisherman Village’, een plekje waar allemaal vissersbootjes in het water liggen en naar de witte zandduinen. Bij de witte zandduinen kan je ook quad rijden en samen met Lisa en Alex, een Australische jongen, gaan we op de quad de duinen op. Er gaat ook een local mee, die helpt met het besturen. Als we bovenop een grote duin stoppen, neemt de local ons 1 voor 1 mee naar beneden. Ik ga als eerst en ik dacht dat hij ons alleen beneden af zou zetten en dan de volgende zou halen, maar hij rijd met een supersnelheid duin op duin af. Zo gaaf! Ik wil gillen dat ik het zo vet vind, maar dan komt er allemaal zand in m’n mond haha. Ook heb ik zelf nog een klein stukje op de quad gereden, toen we weer terug gingen.

Na de witte duinen rijden we naar de rode zandduinen, waar we even moeten wachten op de zonsondergang. Daarna worden we weer terug gebracht naar ons hostel en eten we wat met Alex en een andere Nederlandse jongen. De volgende dag willen we een scootee huren om Mui Ne te verkennen, maar bij het hostel kunnen we geen scooter huren en we zitten te ver uit het centrum. Het wordt een dagje op het strand chillen.

De volgende dag is het helaas alweer tijd om door te gaan naar Ho Chi Minh (ik was echt even vergeten dat februari maar 28 dagen had, dus de tijd ging opeens heel snel..) Als we op de bus staan te wachten, komen we 2 andere Nederlandse meisjes en ze besluiten in hetzelfde hostel te verblijven als wij. ‘s Avonds eten we met z’n zessen (Ook met Emma en Celine, de 2 Nederlandse meisjes met wie we de Easyriders tour hebben gedaan) bij een soort tapas tentje waar we gefrituurde eiballetjes, gefrituurde groente op een stokje en als toetje fried banana eten.

‘s Ochtends staan we optijd op om naar het oorlogsmuseum te kunnen gaan, voordat we naar de Chi Chi tunnels gaan. De foto’s en alle verhalen die er hangen zijn heel indrukwekkend, zeker als je bedenkt dat er zelfs na de oorlog nog onwijs veel mensen gewond zijn geraakt door onontplofte bommen die nog her en der door het land lagen.

Voordat we naar de tunnels rijden, stoppen we bij een soort kunst gallerij waar mensen die door de oorlog gehandicapt zijn geworden werken. Ze maken van alles, mooie schilderijtjes waar ze eierschillen in verwerken tot bakjes met hele mooie patronen. Ik had graag iets meegenomen, maar de prijzen waren een beetje boven mijn backpackersbudget..

De tunnels zijn heel indrukwekkend en we mogen zelf ook even onder de grond kruipen. Op de foto kan je zien hoe smal de tunnels vroeger waren, de tunnels waar wij in mochten zijn breder gemaakt voor de westerse toeristen. Ook kregen we te zien wat voor gruwelijke vallen de Vietnamese mensen voor de Amerikanen gemaakt hadden. Geloof me, daar wil je niet in terecht komen..

Als we ‘s avonds weer terug zijn in Ho Chi Minh eten we wat bij een soort markthal, waar we sushi bestellen. Na het eten doen we nog gezellig een drankje. De volgende dag loop ik ‘s ochtends nog even door de stad en dan is het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan. Doei Vietnam, tijd voor Singapore!

Ik kom ‘s avonds laat in Singapore aan en neem de metro naar mijn hostel. Gelukkig is het openbaar vervoer in Singapore wel goed geregeld, dus kan ik zonder problemen gaan reizen.

Singapore is een mooie stad met een hoop grote gebouwen. Het is een enorm moderne stad met o.a. veel kunst. Ook is het schoner en veel minder druk dan de andere grote steden waar in in Azië geweest ben. Het is alleen wel ietsjes duurder. Ik verblijf in de wijk Little India en het is een enorm kleurrijke wijk.

Ik bezoek het Singapore Art Museum, maar helaas is er niet zoveel te zien, omdat ze aan het verbouwen zijn. De entree was daarom wel gratis. Winning. Als ik naar het bekende Sentosa Island wil gaan, begint het net te regenen.. want ja, het is nog steeds regenseizoen. Dan maar even de winkels in het supergrote winkelcentrum bekijken gheghe.. ‘s Avonds neem ik de metro naar Marina Bay, waar je een onwijs mooie skyline van Singapore kunt zien. Ook staan er een heleboel grappige kunstwerken.

Na mijn bliksembezoek aan Singapore is het tijd voor een ander soort bezoekje: een familiebezoek. Op naar Indonesië! Na al dat vliegen is het ook wel eens leuk dat je weet dat er iemand bij de aankomsthal op je staat te wachten. Het is ongeveer 2 uurtjes vliegen naar Surabaya en als ik door de aankomsthal loop staat mijn tante me op te wachten. We rijden naar een winkelcentrum om lekker te lunchen en daarna laat ze me hun huis zien. De komende nachten slaap ik in een tweepersoons bed, wat ik een heerlijk vooruitzicht vind. ‘s Avonds rijden we naar het winkelcentrum om lekker sushi te eten en thuis drinken we nog wat thee voordat het tijd is om te gaan slapen. De volgende ochtend kan ik mijn geluk niet op: ik eet een bruine boterham met hagelslag. Intens genieten. We kletsen wat, drinken een paar theetjes en rijden dan naar een grote batik winkel. Ze hebben er allerlei stofjes, maar ook meubilair, decoratie voor in huis en allerlei souvenirtjes. Uiteindelijk koop ik een mooi opbergbakje.

De dag erna ga ik met de Bahasa leraar van mijn oom en tante naar de Bromo vulkaan. We stoppen eerst bij een thee plantage en onderweg in de auto kletsen we heel wat af. Bij de plantage krijgen we een rondleiding en laat ze zien hoe de thee precies gemaakt wordt. Aan het einde mogen we de thee proeven en kan ik nog wat thee kopen voor thuis.

We rijden verder en rond 17u komen we bij het hotel aan. In het restaurant eten we wat en dan is het tijd om te gaan slapen. Tussen 20.00 en 21.00 lig ik in bed, want rond 3u vertrekken we met de jeep omhoog, zodat we de zonsopgang bij de vulkaan kunnen zien. (En omdat ik alleen wifi heb bij de lobby haha ?) Het is te bewolkt om de zonsopgang te kunnen zien, maar we zien wel een mooie roze/paarse lucht. Daarna gaan we weer naar beneden, zodat ik vervolgens richting de vulkaan kan lopen. Je kan ervoor kiezen om te paard naar boven te gaan, maar dat vind ik zielig en het is niet super ver om te lopen. Het is heel bijzonder om de vulkaan in te kunnen kijken en er komt veel stoom vanaf. 

Daarna gaan we terug naar het hotel om te ontbijten en te douchen. Als we uitgecheckt zijn stappen we weer in de auto om naar een nog hoger punt te gaan: ‘The village above the clouds’. Met een scooter worden we helemaal omhoog gereden, over smalle weggetjes en eenmaal boven schijnt het zonnetje! Het uitzicht is prachtig en je kan echt zien dat je boven de wolken zit.

Daarna rijden we weer terug naar Surabaya en in de auto dommel ik af en toe even weg. Het waren twee hele bijzondere dagen en een beter tourguide had ik me niet kunnen wensen! Als we rond 22u weer terug zijn, eet ik nog even een stukje pizza en dan is het tijd om te gaan slapen. De volgende dag staan we optijd op om te ontbijten en dan is het tijd voor een beetje sightseeing in Surabaya. We rijden langs een paar oude Nederlandse gebouwen en bezoeken de sigarettenfabriek. Zo indrukwekkend om te zien hoe ze al die sigaretten en de verpakking met de hand verpakken! Als je één keer knippert, hebben ze alweer 5 sigaretten gerold! We lunchen in het oude ‘Oranje Hotel’ en bezoeken het Tugu Pahlawan museum. In het museum zijn een hoop jongeren die met mij en/of ons op de foto willen, maar op een gegeven moment is het wel genoeg haha.

De volgende dag is het helaas alweer tijd om door te reizen en ‘s ochtends om 7u neem ik de trein naar Yogyakarta. De chauffeur en de schoonmaakster van mijn oom en tante wilden ook nog even met mij op de foto. (Oke die selfie met Wiwick heb ik zelf gemaakt, we vonden het allebei jammer dat ik haar niet meer zou zien in het weekend..)

Zeg Ja tegen Yogyakarta!

Vanmorgen rond 5u stond ik op, om vervolgens de laatste spulletjes in te pakken en te ontbijten. Daarna werden we door Buddi naar het station gereden en was het tijd om afscheid te nemen.. Henri en Gradie, bedankt voor de gezellige afgelopen dagen en alle gastvrijheid!! Ik heb heeerlijk geslapen en onwijs lekker gegeten – vooral de bruine boterham met hagelslag ‘s ochtends – ;-).

Om 6.55u gaat de trein, dus ik moet nog even wachten. Als de trein er om 6.30u is, stap ik in en zoek naar mijn plekje (Net als in het vliegtuig krijg je een boarding pas en heb je een stoelnummer).

Ik vermaak me 4u lang met het bewerken van filmpjes, kijken van een film en het schrijven in mijn reisdagboekje. (Ja, het is weer zover.. ik loop nog meer dagen achter dan dat ik over heb om nog te reizen.) Als ik in Yogyakarta aankom, neem ik een taxi naar m’n hostel. Het personeel is heel vriendelijk en het ziet er allemaal prima uit. Ik stal m’n spullen uit op bed en klets wat met 2 Duitse jongens op de kamer. Als we uitgekletst zijn neem ik even een frisse douche en besluit ik de omgeving te gaan verkennen. In Yogjakarta is een hoop streetart te vinden en I looooove it.

Op de kaart zie ik dat het Paleis van de Sultan op loopafstand is en ik loop die kant op. Onderweg koop ik in de supermarkt wat eten en een flesje passionfruit ice tea (jeej, ze hebben ‘m weer!!). Als iemand vraagt waar ik heen ga, kom ik erachter dat het Paleis al gesloten is. Ik krijg ook gelijk de vraag waar ik vandaan kom en als ik antwoord met ‘The Netherlands’, krijg ik gelijk de vraag of ik uit Amsterdam kom. No. Rotterdam? No. Small village. Uhm Venlo? Hahah no.

Ik ga ervan uit dat ik het paleis ook wel vanaf de buitenkant kan bewonderen en loop die kant op. Onderweg kom ik een paar bordjes tegen waar ‘Water Palace’ op staat en ik ga even een kijkje nemen. Het is helaas al gesloten, maar je kan nog wel via de tunnels bij een stukje van het paleis uitkomen. Als ik een beetje om me heen sta te kijken omdat ik niet helemaal weet welke kant ik op moet, komt er een man naar me toe die me wel rond wil leiden.

Hij weet een hele hoop te vertellen over het paleis en hoe er vroeger allemaal water omheen lag. Ondanks dat het paleis al gesloten is, kan je eigenlijk alles gewoon zien. Waar vroeger het water was staan nu allemaal huizen en de mensen mogen er gratis wonen, maar dan moeten ze wel elke dag naar het paleis van de Sultan.

Hij brengt me naar de geheime plekjes vanaf waar je het zwembad kan zien liggen en weet precies vanaf waar je de beste foto kan nemen.

Ik word meegenomen naar het atelier van een schilder, waar ik een klein doekje koop voor thuis en naar een koffietentje waar ze een Loewak hebben. Dit is een soort grote kat die koffiebessen eet en vervolgens wordt van zijn poep de koffie gemaakt. Door dit bijzondere proces is het ook hele dure koffie.

Vervolgens mag ik achterop de scooter en rijden we naar een silver handcraft winkeltje, waar een medewerkster van de winkel het proces uitlegt en ik vervolgens in de winkel de collectie mag bekijken. Ik koop een zilver ringetje met oogjes erin gegrafeerd.

Daarna rijden we door naar een Batik Fashion store en als laatste bestemming naar de Marlioboro street. De man blijft maar zeggen dat het free is en ‘If you’re happy, I am happy.’ Hij vraagt of ik toevallig nog een munt heb uit mijn land (omdat zijn zus die spaart) en heel toevallig heb ik €1,- in mijn portemonneetje zitten die hij natuuurlijk mag hebben! Ook geef ik ‘m nog wat muntjes uit Singapore en Maleisië mee.

Nachtbus leven

Van de ene nachtbus in de andere. Maar dan met 2 weken ertussen. Sapa was een modderige, koude, maar hele unieke ervaring. Niet alleen kregen we een kijkje in het totaal andere leven van deze Vietnamese mensen, maar ook genoten we van de onwijs mooie natuur die Sapa te bieden heeft.

‘s Ochtends kwamen we met z’n 9en met de nachtbus in Sapa aan, waar we door Su, onze reisleidster opgehaald werden. De ochtend begon al goed, want in het busje waar we mee opgehaald werden draaide ze een soort Crazy Frog ringtingting muziek. Ze bracht ons naar het huis van haar schoonzus waar we een heerlijk ontbijtje kregen. Pannekoeken, gebakken bananenbollen (geen idee hoe je ze noemt, maar ze hadden de structuur van een oliebol), appels, ananas, bananen en thee. Met onze buikjes vol konden we ertegenaan! 

De crew met meisjes uit het dorp stond ons al op te wachten en zij liepen met ons mee. Iedereen kreeg een eigen meisje aangewezen en het meisje dat met mij meeliep was 10 jaar. Ik ben blij dat de meisjes mee zijn want we beklimmen de ene stijle helling na de andere. Een echt toeristische route is het niet, maar mooi is het zeker! Onderweg als we ergens stoppen om even op adem te komen en een foto te maken, maken de meisjes hartjes van de planten voor ons. Superlief!

Als we gaan lunchen gaan de meisjes weer terug, maar niet voordat we een leuk tasje of hoofdbandje hebben gekocht. Voor omgerekend € 4,- koop ik een klein etuitje en als bedankje krijg ik ook nog een armbandje. 

Na de lunch komen we langs een paar stukken waar het onwijs slipperig en modderig is en zelfs terwijl ik iemand vast heb glijd ik uit op m’n kont. Tot twee keer toe.. Pas als het al donker is zijn we bijna bij het huis van Su. Gelukkig zijn we zo blij dat we er bijna zijn dat we liedjes beginnen te zingen haha! Er wacht ons een heerlijk avondmaal en daarna kunnen we lekker alle modder eraf spoelen. Na het douchen krijgen we een heerlijke voetmassage, die we dan ook wel verdiend hebben na (blijkbaar) 18(!) km te hebben geklommen/gelopen. 

De volgende dag lopen we nog 12 km op een veel beter pad en voordat we het weten zijn we alweer in de homestay waar we gaan eten. We doen een spelletje en vermaken ons met de box die ze hebben staan. Omdat het nog even duurt voordat we gaan eten draaien we allemaal oude liedjes en dansen een beetje om het warm te krijgen. Daarna was het weer tijd om naar de grote (en veel te drukke) stad te gaan!

Even lekker fris douchen bij Friends With Travel en m’n spullen bij mijn hostel voor die nacht brengen. Ik slenter een beetje door de stad en ‘s avonds haal ik een pizza die ik lekker in bed opeet met een filmpje erbij. Fijne Valentijnsdag! (Wat wel heel lief is dat ze bij elke winkel waar je iets koopt, ‘happy valentine’s day’ zeggen, net alsof het Kerst is haha) 

De volgende ochtend neem ik de minivan naar Tam Coc waar ik een nachtje in een super schattig bungalow complex slaap. Het is een lief klein dorpje met een hele leuke haven waar ik een klein boottochtje maak. Ze besturen de bootjes met hun voeten, heel grappig om te zien.’s Avonds neem ik weer een nachtbus, deze keer naar Hue. Als ik daar rond 6.30u aankom mag ik even slapen en douchen in het hostel waar de bus stopt. Na een paar uurtjes slaap neem ik een douche en eet ik een Bahn Mi als ontbijt. Daarna loop ik naar het homestay waar ik die avond slaap en als ik daar aankom krijg ik een bakje fruit en thee als welkom en de man zegt wel 10x ‘thankyouuu for booking here’. Heel schattig. 

Ik loop een half uurtje naar de ‘Verboden Stad’ en loop een beetje rond om tempels te bekijken.’s Avonds ga ik wat eten met 2 Nederlandse meiden die ik ken van Sapa en een Engelse jongen. Daarna komt er nog een Nederlandse jongen bij en doen we gezellig wat kaartspelletjes. We komen in een club terecht waar allemaal Vietnamezen lekker gek aan het dansen zijn en eindigen in een tentje waar we een potje poolen. Ik raak een paar ballen, maar niks gaat erin haha!

De volgende dag verhuis ik weer naar een ander hostel waar ik heb afgesproken met 2 Nederlandse meiden. We gaan met z’n 3en naar het verlaten waterpark, een waterpark waar ze ooit een paar miljoen in hebben gestoken om het te maken, maar vervolgens nooit hebben afgemaakt.. Het ziet er heel gaaf en tegelijkertijd een beetje creepy uit.. Daarna nemen we ook nog even een kijkje bij de Tu Doc tempel en s’avonds eten we wat met 2 andere Nederlandse en 2 Duitse meisjes van ons hostel. 

De dag erna moeten we vroeg ons bed uit, want om 8u worden we door de Easyriders opgehaald om mee te gaan achterop de motor van Hue naar Hoi An. We stoppen bij een vissersdorpje, een waterval, zien super mooie uitzichten en elke keer weet onze reisleider Mr. Bi (bij wie ik achterop zat) precies waar we mooie en leuke foto’s kunnen maken. Ze zetten ons af bij ons hostel en we krijgen een dikke knuffel. Het was iets wat niet op m’n bucketlist stond, maar ik ga het er zeker opzetten en doorstrepen!

Hoi An staat bekend om de vele leuke lampionnetjes die je in alle straten ziet hangen en het stikt er van de kleermakers. Je kan er dan ook eigenlijk niet weggaan zonder iets van kleding op maat te laten maken. We slenteren een beetje door de stad en kijken of we iets willen laten maken. Het slenteren wisselen we een beetje af met strandbezoekjes en eten in veel te leuke tentjes. 

Uiteindelijk laat ik een setje maken van een topje en een broekje en ik ben wel een beetje verliefd geworden op het resultaat.. 

Na 4 nachten en 5 dagen is het helaas alweer tijd om dit veel te leuke stadje te verlaten. Vanmorgen de laatste dag hier begonnen met een heerlijke workout op het strand (totaal niet genânt als al die locals je zo aan zitten te gapen) en nu ben ik na een nachtbusritje van ongeveer 18 uur eindelijk in Dalat! 

Verassend Vietnam

Oke, 4 dagen geleden kwam ik dus eindelijk aan in Vietnam. ‘Huh maar daar zou je toch al zitten?’ Dat klopt. Maar ik moest weer zo dom zijn om een vliegticket te kopen met de datum van de dag ervoor. Daar sta je dan bij de incheckbalie met je mond vol tanden omdat je er toch echt vanuit ging dat er 4 februari op je ticket stond i.p.v. 3 februari. Anyways, dan zoek je naar een oplossing. Dus nog een beetje verbluft vraag ik of er nog een vlucht naar Ho Chi Minh gaat die dag en of ik daar een ticket voor kan kopen. Dat kan, maar dan moet ik naar de balie van de desbetreffende vliegmaatschappij. Daar aangekomen blijkt het vliegticket duurder dan 100,- te zijn, beetje te duur. Ik besluit ergens te gaan zitten, een chocoladecroissantje te eten en alle opties af te gaan.

Na meerder keren naar de AirAsia balie te lopen en elke keer het antwoord te krijgen dat ik naar het andere vliegveld moet om daar het ticket te kopen, heb ik eindelijk een goedkope vlucht online gevonden. Een paar uur later zit ik eindelijk in het vliegtuig naar Bangkok. Eenmaal aangekomen is het benauwd en moet ik lang wachten op de Uber die ik besteld heb. De chauffeur kan geen woord Engels, rijdt als een gek overal tussendoor en ik vraag me af waarom ik ook alweer naar Bangkok wilde..

De dag erna spreek ik af met Talma en gaan we sushi eten. Zo leuk om weer iemand van thuis te zien!

Na de sushi willen we ergens een drankje gaan doen en we zien een leuke straat met allemaal lampjes. Als we een paar meter door de straat hebben gelopen wordt pas duidelijk wat voor straat het is. Bij elke tent staan Aziatische meiden in bikini voor de deur en we voelen plaatsvervangende schaamte. Gelukkig zit er tussen alle stripclubs ook nog een ‘gewoon’ tentje waar we een drankje doen. Als we de straat weer uitlopen, lopen we langs een cafeetje op de hoek waar een bordje staat met ‘kroket en frikandel’. Ik word meteen enthousiast en heb wel zin in een kroket! In het café hangen allemaal oude foto’s van onze koningklijke familie, heel leuk. De kroketten zijn niet zo lekker crunchy als thuis, maar ik geniet ervan! 🙂

Nadat ik ‘s ochtends een vliegticket -met dit keer wel de goede datum- naar Vietnam heb geboekt, ga ik met Talma ergens ontbijten. Een broodje met échte Goudse kaas en ze verkopen er stroopwafels. Mijn dag kan niet meer stuk! Daarna chillen we de rest van de dag bij het zwembad van een hotel, aangezien het veel te warm is om iets te doen. In de avond gaan we naar de skybar ‘Cloud 47’ en we kijken onze ogen uit! Het regelen van de taxi ernaartoe heeft ons aardig wat moeite gekost, aangezien niemand wist waar het was en ze niet op de meter wilden rijden.. dus tijd om te chillen met een biertje en te genieten van het uitzicht! Aangezien het een fancy bar is voelen we ons een beetje underdressed en na afloop rekenen we ongeveer 10,- p.p. af. Nee, dat is niet veel, maar voor Azië begrippen wel haha!

De volgende dag vloog ik dus naar Hanoi en met een beetje vertraging kwam ik rond 18u aan in Vietnam om daar vervolgens een paar uur te moeten wachten tot ik deze mooie sticker in m’n paspoort kreeg. Toen kwam de volgende blunder: ik wilde een taxi regelen naar mijn hostel en kwam er toen achter dat ik een hostel in Ho Chi Minh had geboekt i.p.v. Hanoi, met het idee dat ik nog steeds daarop vloog. Bij mijn hostel aangekomen heb ik nog even op bed gechilld en ben toen lekker gaan slapen.

Dag 1 in Vietnam: ik ging ‘s ochtends lekker op zoek naar een ontbijtje en daarna had ik met Jula afgesproken. (Ja, die kom ik echt overal tegen haha!) We liepen door de stad en maakten een paar foto’s van een ‘kapsalon op straat’ toen een paar oude mannetjes daar om moesten lachen en tegen ons begonnen te praten. De ene man gaf mij een kus op m’n wang en vond het helemaal leuk om toeristen te zien. Ik vond het nogal ongemakkelijk.. haha!

‘s Avonds gegeten met Jula, Bram, een meisje wat Jula kende uit Thailand en een vriendin van haar. Aangezien Jula en Bram de bus naar Sapa namen, vroegen die meiden of ik zin had om mee uit te gaan. Met het motto: ‘waarom niet’ en ‘dit kan nog wel eens een leuke avond worden’ ging ik mee. Eerst deden we een drankje buiten op een terrasje in een soort uitgaansstraat, waar ik ook mijn eerst Bahn Mi heb gegeten (een baguette met chicken/beef/ham en kaas). 

Daarna gingen we met z’n 3en op de scooter naar de club (alledrie zonder helm op) en werden we heel erg nagekeken door de locals haha. Lekker in je backpackerskloffie naar de club, terwijl alle Vietnamese meisjes helemaal opgetut en in korte rokjes en jurkjes (veeel te koud) naar binnen gingen. Het was een hele gezellige avond en uiteindelijk lag ik rond 3 uur in bed.

Om 9u ben ik alweer wakker en na een lekker (gratis) ontbijtje bij mijn hostel loop ik lekker een rondje door de stad. Het is toch wel heel erg koud en dus tijd om even een jasje te scoren. Overal zijn winkeltjes waar je van die gewatteerde jasjes kan kopen en ook heel veel locals lopen ermee. Het wordt een lekker dagje slenteren, video’s bewerken, eten en filmpjes kijken. 

De volgende dag moet ik vroeg mijn bed uit en om 7.30 word ik opgehaald om naar Halong Bay te gaan. Bij het bureau van Friends with Travel stapt een hele groep Nederlandse meiden in en het is in één klap onwijs gezellig in de bus. We doen even een voorstelrondje en Viet, (Vietnam zonder nam) onze tourguide legt het een en ander uit. We zitten 2 uur in de bus en vervolgens 5 uur op de boot, waarbij we een uur stoppen om te kayakken en daarna nog 45 minuten om te kunnen zwemmen. De omgeving is onwijs mooi en op de boot maken we het gezellig met muziek, een gratis cocktail en lekker knus met dekentjes. 

Tijdens het kayakken zien we een paar kleine aapjes en we varen langs de ‘floating village’. We zien zelfs een hond van het een naar het andere huis zwemmen en zijn echt bang dat hij verdrinkt. Maar gelukkig zegt Viet dat dat normaal is. Er zijn ongeveer 5 mensen die gaan zwemmen, want de rest vind het (terecht) veel te koud.. als we op het private eiland aankomen waar we slapen kunnen we even lekker opwarmen met thee en een kampvuurtje. 

Een paar uur later wordt het eten geserveerd en het voorgerecht bestaat uit patatjes, oesters, gamba’s, kipspiesjes en wat groente. Ik eet voor de eerste keer oesters en vind het best wel lekker! Daarna krijgen we rijst met kip, maar ook een mix van aardappels en groente. Het is jammer dat we in een open ruimte zitten, want het eten koelt snel af en je zit in je jas te eten omdat het zo koud is.

De volgende dag kunnen we vanaf 7.30u ontbijten met pannekoeken, fruit, geroosterd brood en ei. Na het ontbijt doen we een trekking van een uurtje en daarna is het tijd om weer terug te gaan naar Hanoi.

Nu even mijn backpack ophalen, eten en dan door met de nachtbus naar Sapa!

Terug in KL

Elke keer als ik weer even onderweg ben, is het tijd om weer een stukje te schrijven. En nu zit ik voor 15 minuten in de trein, dus vond ik het wel weer tijd.

De laatste keer dat ik een blogbericht geplaatst heb was ik in Kuala Lumpur. Nu, ongeveer 3 weken later, ben ik daar weer.

Voordat ik vertrok uit Kuala Lumpur ben ik nog naar de Batu Caves geweest en heb ik heerlijk genoten van een infinity pool op de 37ste verdieping van een heel hoog gebouw. Bij de Batu Caves dachten we dat het misschien leuk was om de aapjes te voeren, maar daar dacht het aapje dat ik eten wilde geven anders over. Vanaf het moment dat je je tas opendoet staan ze op scherp, omdat ze weten dat er eten uit kan komen. Het is dan ook bijna onmogelijk om onopgemerkt iets uit je tas te halen zonder dat ze naar je toekomen.

Ik had stiekem een pakje koekjes in m’n broekzak gedaan, maar op het moment dat ik het koekje eruit wil halen, wordt het aapje ongeduldig en laat z’n tanden zien. Nee, ik zat het aapje niet te pesten, het lukte gewoon niet. Dus besluit meneer aap mij even in mijn schoen te bijten, omdat het hem allemaal te lang duurt.. In een vlaag van lichte paniek gooi ik het pakje met koekjes een andere kant op. Iets waar het aapje het blijkbaar niet mee eens is, aangezien hij nog een keer in m’n schoen bijt..

Dit was niet het aapje dat ik eten wilde geven, deze was wel lief.. En nee, ik had niet in de gaten dat ‘ie opeens zo dichtbij me zat haha!

Vanuit Kuala Lumpur hebben we de bus naar George Town gepakt, een reis van ongeveer 5 uurtjes. De bus was aardig luxe, de stoelen konden helemaal naar achter en je had meer beenruimte dan in een vliegtuig. Eenmaal in George Town aangekomen nemen we een uber naar ons guesthouse. De eigenaar blijkt een baby python als huisdier te hebben.. (volgens mij stond dat niet in de omschrijving op Booking.com?!) En hij geeft ons een toelichting van bijna een uur om te zeggen wat we allemaal moeten bezoeken en waar we wat moeten eten. Heel lief, maar eigenlijk hebben we gewoon honger. Heel veel honger.

De volgende dag lopen we een rondje door George Town om alle street art te bekijken en we struinen wat souvenirwinkeltjes af.

Elke zondag wordt de baby python om 14.00 uur gevoerd. En laat het nou net zaterdagavond zijn als wij aankomen. Lucky me. Dus zorgen we ervoor dat we om 14u weer even terug zijn om dit spectaculaire evenement bij te wonen. Een lief klein spierwit muisje wordt bij de slang in z’n verblijf gezet en na ongeveer 5 seconden slaat de slang ineens toe. Arm muisje. Na wat gespartel geeft het muisje zich gewonnen en is de slang de komende 2 weken weer voorzien. (LET OP! Als je het zielig vind, hieronder staat een foto van de slang met het muisje in z’n bek..)

‘s Avonds doen we een drankje op een hoekje waar je het goedkoopste bier van GT kan vinden. We raken in gesprek met een paar locals en ik zit met een Chinese man (80% van de bevolking in GT in Chinees) te praten die allemaal foto’s van z’n kinderen en kleinkinderen laat zien. Helemaal leuk.

Verder zijn we in GT naar het Upside Down museum geweest en hebben we 2 dagen achter elkaar het National Park in Penang bezocht (de eerste dag waren we een beetje laat). De eerste dag hebben we de route naar Monkey beach genomen, een hiking van ongeveer 2 uur en toen besloten we nog even 40 minuten naar de vuurtoren te lopen, die helaas al gesloten was. Gelukkig konden we op de terugweg een bootje nemen. De tweede dag hebben we de route naar Turtle beach gedaan. Deze trekking was meer door de jungle dan bij Monkey beach, aangezien we daar meer langs het water liepen. Beide dagen kwam het zweet er aan alle kanten uit, maar het voelde wel goed om zoveel in beweging te zijn. Ook zag ik in GT Jula weer, dit keer met aanhang haha! En moest ik afscheid nemen van Melvin, met wie ik een dikke 2 weken samen had gereisd. Het was weer even tijd om alleen te reizen en ik nam de ferry naar Langkawi.

Het alleen reizen duurde niet lang, aangezien ik op Langkawi al snel nieuwe contacten maakte. Eindelijk weer even Engels praten, na vanaf kerst eigenlijk met alleen maar Nederlanders te hebben gereisd haha! Tenminste, dat dacht ik.. want toen kwam Jeroen aangehuppeld met zijn voet in het verband. Hij had een week in het ziekenhuis gelegen en was wel blij om weer even zijn eigen taal te kunnen spreken (belgisch). Naja ongeveer dan, op een paar woorden na haha!

Uiteindelijk een onwijs leuke groep gevormd met 8 nationaliteiten en 4 talen. Lily uit Canada, Jeroen uit België, Christina uit Oostenrijk, Iain uit Schotland, Laura uit Australië, Juliane uit Duitsland en Orel uit Frankrijk. Ik heb een dagje een scooter gehuurd en watervallen gezien, we zijn veel te vaak naar de nightmarket geweest, waar we vervolgens veel te veel gingen eten, gelachen met onze ‘youtube karaoke’ en onwijs veel gechilld op het strand. Uiteindelijk ben ik dan ook 8 dagen op Langkawi geweest.

Op de Nightmarket eet ik jackfruit, springrolls, een soort dikke kokospannekoekjes, een soort kokosbroodhapjes, een harde crepe met suiker en nootjes, een soort zalm bitterballen die ze voor je koken en fried chicken.

Ik merk wel dat de Maleisische mannen het leuk vinden om de aandacht van westerse vrouwen te trekken. Ze vragen ‘Where you from?’ of ‘How old are you?’ of zeggen simpelweg ‘Beautiful’ als je langs loopt. Nou voel ik me elke keer heel gevleid hoor als er weer iemand tegen me begint te praten. Uhm nee, ik wil gewoon met rust gelaten worden als ik alleen door de stad loop. Terima kasih.

Moolen in Maleisië

Next! Na iets meer dan 30 dagen in Thailand werd het tijd om het land uit te gaan. Op naar Myan.. uuuh Maleisië!

Na oud en nieuw op Koh Tao begon ik op 2 januari aan de open water duik cursus. Die dag begonnen we om 17.30 uur met onze eerste theorie les. Precies tijdens etenstijd, dus we mochten eten bestellen bij het restaurant wat ze dan kwamen bezorgen in de klas. We moesten een paar filmpjes kijken over duiken en daar vragen over beantwoorden. Was wel weer even wennen om opeens op te moeten letten!

Sanne, onze instructrice zei dat we ‘s avonds vooral geen buckets mochten drinken, omdat we de volgende dag weer fris en fruitig om 8.30 uur in de klas moesten zitten. Helaas werd de avond iets te gezellig en tijdens het bierpongen werden er dan ook wat drankjes gedronken. Uiteraard niet té veel drankjes.

Uiteindelijk lag ik om 3.00 uur in bed, wat de volgende ochtend om 6.30 uur iets minder leuk was. In de klas moest ik moeite doen om mijn ogen open te houden, maar gelukkig hadden we van 10.30 uur tot 13.00 uur pauze. Tijd voor een middagdutje! Omdat we rond 12u gingen lunchen waren we te laat bij het zwembad (want ja, het eten serveren ze hier niet zo snel), waardoor we wat baantjes extra moesten zwemmen.

In onze sexy swimsuits oefenden we in het zwembad alles wat we moesten weten over je zuurstoffles, de flippers, je masker, beademingsautomaat en hoe we ons zwemvest klaarmaakten voor gebruik. Toen we klaar waren was het al 18.00 uur, dus we hadden 4 uur in het zwembad gelegen. Het weer was ondertussen ook iets minder geworden, aangezien het nog steeds bleef regenen. Aan de ene kant niet zo erg, want nat waren we toch al van het zwembad..

‘S avonds heerlijk sushi gegeten bij een tentje in een zijstraatje. Lekkerste en duurste eten in Thailand tot nu toe. Buikje volgegeten, dus rollend naar bed!

‘S ochtend weer optijd eruit voor de laatste theorieles en het examen. Met het theoriegedeelte op zak, wordt het tijd voor de eerste 2 echte duiken in de zee. Met een klein bootje worden we naar een wat grotere boot gebracht, waar we onze spullen klaar moeten maken voor het duiken.

Vanaf de boot springen we het water in. Beademingsautomaat in, tenen over de rand van de boot, linker hand op je gewichtsgordel, je rechterhand voor je masker en je beademingsautomaat, kijk omhoog naar de horizon en doe een grote stap naar voren! En dan ga je hop, zo het water in! De eerste paar seconden was het weer even wennen en moest ik mezelf eraan herinneren om rustig in en uit te ademen. Daarna was het vooral heel gaaf! Allemaal visjes en onder water nog een paar oefeningen doen.

De dag erna moeten we om 7.00 uur aanwezig zijn en het regent nog altijd, dus we denken eerst dat het duiken misschien niet eens doorgaat. Maar regen of onweer maakt niet uit, we gaan gewoon het water op! De eerste duik doen we nog een paar oefeningen en bij de laatste duik genieten we vooral van alle vissen die we tegen komen en het vrije zwemmen. Bij elke duik zijn we ongeveer 40 minuten onder water. Als de laatste duik erop zit is het 12 uur en hebben we ons open water certificaat binnen!

Omdat we geslaagd zijn hebben we ‘s avonds Happy Hour en kunnen we drankjes halen met korting!

Diezelfde avond en nacht blijft het maar regenen en als ik mijn slippers buiten bij de receptie neerzet (je moet hier bijna overal je schoenen uitdoen voordat je naar binnen mag), zijn ze weggespoeld als ik weer buiten ben.

De volgende dag lopen we een rondje om de schade te bekijken en hele wegen zijn weggespoeld en straten staan onder water.

We doen hier dan ook niet veel, behalve veel binnen zitten en een massage nemen. Ondertussen ben ik zo blond om eerst een vlucht te boeken en er daarna achter te komen dat de boot niet vaart vanwege het slechte weer en/of al volgeboekt is, dus zit ik nog een dag langer vast op dit eiland. Nog een dag illegaal. Uiteindelijk wordt het een vlucht naar Kuala Lumpur en vluchten we ‘s ochtends om 6.30 uur met de boot van het eiland af. Doei regen, hallo (hopelijk) zon!

Om 14.00 uur hebben we vanaf Surat Thani de minivan naar Phuket, vanaf waar we naar Maleisië vliegen. In de bus vragen we ons af of het allemaal gaat lukken, want de vrouw van het busstation zegt dat we om 17.30 uur bij het vliegveld zijn en we vliegen om 19.10 uur. Als we onderweg om 16.30 uur even 10 minuten een plaspauze hebben, zegt de chauffeur dat het nog 2 uurtjes rijden is naar het vliegveld. Vanaf dat moment beginnen we een beetje te stressen, omdat we maar tot 18.10 uur in kunnen checken. Uiteindelijk zet de chauffeur ons af op een plekje waar we nog een taxi moeten nemen, terwijl meneer al langs het vliegveld gereden was. Dikke vriendjespolitiek en 150 baht lichter. Als we dan om 18.00 uur op het vliegveld aankomen, zijn we blij dat we het gehaald hebben.

Het eerste wat we zien op het vliegveld is een H&M en we zijn helemaal blij en verbaast tegelijk. Ondertussen ben ik al aardig wat H&M’s gepasseerd in de afgelopen 2 dagen en een paar honderd ringgits lichter. De briefjes geld zijn hier trouwens onwijs mooi en lijken allemaal nog best wel nieuw. Volgens mij kennen ze hier geen briefjes van 100 of 200 dus als je geld pint krijg je een heel pakket met briefjes van 50. Ook hebben ze hier briefjes van 1 ringgit.

De eerste dag hebben we een rondje gelopen door Maleisië. (Naja een hele grote cirkel, die de hele dag duurde haha!) En natuurlijk kon een foto bij de Petronas Twin Towers niet ontbreken.

Daarna zijn we bij een aquarium geweest (want ja, waarom niet) en hebben we gekeken wat we hier allemaal konden doen.

De volgende dag wilden we het uitzicht over de stad bekijken vanaf de Menara Tower, een soort euromast van 421 meter hoog. Je kon in een glazen bakje gaan staan die boven de grond hangt en daar een foto maken. Ook kon je heel mooi de zonsondergang zien en de skyline van Kuala Lumpur in het donker. Eén van de mooiste uitzichten tot nu toe!

Merry Phi Phi en Happy Tao

En toen was het alweer zondag 1 januari. Zo vreemd.. Nog een paar dagen en dan ben ik alweer een maandje onderweg haha! Voelt het voor jullie ook nog zo kort of ben ik de enige? ?

Op 24 december ben ik vanaf Krabi met de ferry naar Koh Phi Phi gevaren. Het was een prima boottochtje van 2 uur en ik heb van die tijd gebruik gemaakt om weer even mijn reisdagboekje bij te werken. 

Toen ik op Koh Phi Phi aankwam heb ik zo ongeveer 20 minuten met mijn backpack om lopen zoeken naar het guesthouse waar ik zat. Bij de pier vroeg ik het en die man zei: ‘ja, die straat in en dan alsmaar omhoog.’ Natuurlijk was het niet zo makkelijk als hij zei en na een tijdje zoekend om me heen te kijken kreeg ik vanuit een diving center de vraag of ik het allemaal wel kon vinden. Uhm, nee.. Ze verwezen me naar een restaurantje waar ze goed Engels konden en het wel zouden weten. Daar werd ik ook niet heel veel wijzer van en toen ik het bijna gevonden had, vroeg ik het nog één keer en toen bleek dat ik er tegenover stond. Heel duidelijk aangegeven met bordjes enzo natuurlijk. Niet dus. Ik kon eindelijk mijn backpack afdoen en douchen!

‘S avonds met een gezellige groep Nederlanders een ‘kerstavond diner’ gehouden en daarna lekker gefeest op het strand. Bijna iedereen had een kerst diadeem of kerstmuts om toch een beetje dat kerstgevoel te krijgen. Koh Phi Phi is een klein eiland waar je alles lopend kan doen en er rijden dan ook geen scooters en/of auto’s. Iedereen loopt hier ook heerlijk ongegeneerd in z’n bikini of zwembroek. En dan nog met een kerstmuts op. Love it.

Eerste kerstdag lekker ontbeten met een paar meiden van de avond ervoor. Ons plan was om naar het viewpoint te gaan, maar we vinden het te warm en besluiten eerst lekker af te koelen op het strand. Daar maken we mooie cliché kerstfoto’s om het thuisfront een beetje jaloers te maken haha!

De rest van de middag liggen we heerlijk op het strand en er komen steeds meer Nederlanders bij. Super gezellig! Aan het eind van de middag ben ik dan ook heerlijk verbrand, omdat ik weer eens te eigenwijs was om mezelf in te smeren. Dikke vette karma. ‘S avonds gaan we weer met een grote groep wat eten en daarna -je raad het al- op naar het strand!

De volgende dag voel ik me iets minder fit en ik voer de hele dag dan ook niet zoveel uit. Misschien dat 2 buckets en een lichte zonnesteek toch niet zo’n goede combi zijn.. 

Als het voor mij avond is komt de hele familie even voorbij op Skype, zodat ik toch nog een beetje het idee heb dat ik erbij ben. Alleen is het verschil dat ik in mijn jumpsuit met 30 graden zit en zij in hun kersttrui met ongeveer 30 graden minder. Terwijl de rest nog een kaartspelletje met een drankje doet, join ik even met mijn flesje water en ga dan lekker slapen.

De volgende dag is het wel tijd voor het viewpoint en het is een aardige klim naar boven. Maar na de Tiger Cave Temple ben ik alles gewend, dus is dit een eitje voor mij. Wat een uitzicht! 

Aan het eind van de middag heb ik met Lisette en Michelle de boot naar Koh Lanta, een wat rustiger eiland waar we lekker gaan bijkomen. Mijn hostel zit op 1 minuut lopen vanaf de pier, dus ik rol zo mijn kamer in.

De volgende dag huur ik een scooter en eet ik een lekkere yoghurt met muesli en vers fruit in een heel relaxt tentje.

Daarna is het tijd voor de eerste massage in Thailand. Een heerlijke olie massage. En om het allemaal nog meer ontspannen te maken nemen we een massage op het strand. Alleen maar liggen, ontspannen en luisteren naar het geluid van de golven.. dat wil je toch elke dag?

De dag erna neem ik een voetscrub massage en daarna gaan we een stukje touren met de scooter. Michelle heeft ‘s middags de bus naar Krabi en wij eindigen weer op het strand. 

De volgende dag heb ik om 8.00 uur ‘s ochtends de minivan naar Surat Thani waar ik vervolgens 4 uur moet wachten op de speed ferry van 16.00 uur. Samen met 2 andere Nederlandse jongens kijken we of we ergens een ‘normaal’ restaurantje kunnen vinden. Uiteindelijk gaan we bij een semi streetfood tentje zitten waar we ons afvragen of het eten wat we voorgeschoteld krijgen wel helemaal hygiënisch gemaakt is, maar het smaakt prima. Om 16.30 vertrekt de boot eindelijk, en het is een catamaran waar 400 mensen op passen.

Als we beginnen met varen begint de bemanning met het uitdelen van kotszakjes. Ik denk bij mezelf ‘is dit een grap?’ Maar kom er al snel achter dat dat niet zo is. Aan alle kanten beginnen mensen over te geven. Heel logisch, aangezien het water heel onrustig is en we bij zo’n beetje elke golf een halve meter de lucht in worden gegooid. Het lijkt wel alsof we in een achtbaan zitten, zo’n onderbuik gevoel krijg je ervan. Als we bijna de pier van Koh Tao hebben bereikt ontstaat er paniek aan boord, omdat er een jongen van het vele overgeven is flauwgevallen en zijn vriendin in alle paniek schreeuwt dat ze de boot moeten stoppen. Gelukkig gaat alles goed en na 4(!) uur komen we dan eindelijk aan op Koh Tao. Ik wil zo snel mogelijk van de boot af en heb geluk dat mijn hostel weer op 1 minuut lopen van de pier is.

Daar is er vervolgens even onduidelijkheid over mijn boeking, want mijn naam staat niet op de planning. Ik zeg dat ik toch echt geboekt en betaald heb en uiteindelijk blijkt dat het mannetje verkeerd gekeken heeft en kan ik eindelijk op mijn bed neerploffen. Wat een dag!

Ik scoor even een pancake met kaas en ham, aangezien het al 22.00 uur geweest is en alle restaurantjes blijkbaar al gesloten zijn en ga dan lekker slapen!

De volgende dag loop ik ongeveer een half uurtje naar het centrum en verken alle winkeltjes een beetje. Ik huur een scooter zodat ik niet nog een keer hoef te lopen en laat voor € 3,50 mijn nagels lakken met een glitterlakje.

‘S avonds gaan we eten met een Nederlandse groep en dan is het tijd om oud en nieuw te vieren! Op het strand zijn verschillende feestjes en we wagen een paar dansjes. De Thai zijn helemaal gek op vuur, vooral om ermee te spelen. Zo kan je bijvoorbeeld touwtje springen met een touw dat in de fik staat. Ook lopen er overal mensen rond met neon verf en ook wij moeten eraan geloven..

Om 23.55 uur wordt het Happy New Year 2017 sign aangestoken met vuur en als het dan 00.00 uur is besluiten we zelf maar af te tellen, aangezien niemand dat doet. Oke, uhm hey gelukkig nieuwjaar! Ook geen vuurwerk, wat wel een beetje jammer is.. Desalniettemin een onwijs leuke en gezellige avond gehad!

Iedereen een onwijs mooi, gezond, liefdevol en avontuurlijk 2017 gewenst! ❤

Ik blijf nog even plakken op dit eiland, aangezien ik vanaf morgen begin met een duikcursus tot 6 januari bij Ban’s Diving Resort!! (Mijn visum loopt tot 5 januari en ik vlieg waarschijnlijk pas 7 januari naar mijn volgende locatie, dus ik zit hier straks even 2 dagen illegaal. Oeps..?)

Het leven in Pai

​Alweer 6 dagen geleden dat we in dit chille plaatsje aankwamen. Aangezien we vorige week donderdag pas om 17.30 met de minivan richting Pai gingen vanuit Chiang Mai, kwamen we ook wat later aan. Rond 20.00 uur waren we in ons hostel, Pai HostELLE, een vrouwen hostel met 6 tweepersoons stapelbedden, daarachter douches en wc’s en that’s it.

Prima voor een nachtje dachten we, maar dat werden uiteindelijk dus 6 nachten.. We sluiten ons aan bij 2 andere Nederlandse meisjes die we in Bangkok tijdens de Co van Kessel fietstour hebben ontmoet en eten een lekkere hamburger bij Café de Pai. We doen nog een klein drankje en gaan dan lekker slapen.

De volgende dag willen we naar de olifanten, maar het is erg bewolkt en dat vinden we zonde. En we hebben geen haast, dus dan liever op een zonnige dag. Het wordt een dagje reisdagboekjes bijhouden en internetcafé bezoekjes. ‘S avonds eten we een lekker pastaatje met de andere 2 meiden en horen hun olifanten verhaal aan. Krijg er helemaal zin in! Nu nog even wachten tot het weer iets beter wordt. We struinen lekker over de avondmarkt en aangezien het hier voor hun de laatste avond is, drinken we een paar mojito’s met z’n allen.

Omdat we zoveel chille verhalen horen over het scooter rijden, besluiten we er zelf ook maar eentje te huren. We betalen € 4,80 per dag en gaan met z’n 2en op 1 scooter. Het is even wennen, maar zo gaaf! We gooien de tank vol voor 50 baht – € 1,33 (wat evenveel is als een stokbrood)! We scooteren naar de witte buddha boven op de berg en naar de Pai Canyon. Wat een uitzichten! 

‘S avonds besluiten we wat streetfood te eten en ik probeer de sushi. Heerlijk vers en voor 4 stukjes betaal je maar € 0,50!! Mam, ik blijf hier nog wel even hoor!

Omdat het weer nog steeds niet super is, gaan we nog een dagje scooteren. Vandaag staan de waterval en de memorial bridge op de planning. We rijden eerst verkeerd, waardoor we bij een heel mooi viewpoint uitkomen, waar je wel eerst stijl naar boven moet rijden (en weer naar beneden!!). De waterval valt een beetje tegen, maar we komen 2 Nederlandse jongens tegen en we touren een stukje met ze mee. We eten Thais in een tentje langs de weg en rijden daarna samen weer door naar de brug. Het schijnt een brug uit de Tweede Wereldoorlog te zijn, maar de uitleg die erbij hangt is alleen in het Thais. Beetje jammer. Ook bekijken we de zonsondergang bij de Pai Canyon. Dat is dan wel weer mooi!

Op maandag is het eindelijk goed weer voor de olifanten! Alleen kunnen we het meeting point waar we opgehaald zouden worden niet vinden.. dus dan besluiten we er een dagje zwembad van te maken. (Gewoon bij een guesthouse waar we zelf niet slapen) ‘S avonds weer even over de markt struinen, en dat lijkt saai, maar elke avond zie je weer iets wat je de vorige 4/5 avonden nog niet hebt gezien. Ook staat er elke avond bij een bakkerijtje een tafel vol met lekkernijen.. ik heb me nog een soort van ingehouden door maar 2x iets te kopen.

Vandaag dan ein-de-lijk naar de olifanten!! Toevallig gaan twee andere Nederlandse meiden uit ons hostel ook naar de olifanten, dus lopen we samen naar het meeting point, wat we vandaag gelukkig wel kunnen vinden. Wat zijn die beesten groot en mooi en die huid, zo ruw! Ik ben helemaal verliefd. Wel een beetje jammer dat ik 3x wordt geraakt door die enorme flaporen van ze, maar dat is ze vergeven! 

‘S avonds bestaat weer uit verschillende streetfood (sushi 2x, een paar nutella pannekoekjes en een ijsje). Het ijsje bestaat uit 2 onwijs grote bolletjes (coconut blueberry en chocolate chip cookies), maar van het ene bolletje kan ik niet lang genieten, want die valt eraf. Merp. 

Daarna doen we even een drankje aan de overkant van ons hostel bij de Casual Bar met de meiden van vandaag en doen we een leuk kaartspelletje. (Presidenten en Cheniqua, weer wat nieuws geleerd) Voordat we in bed liggen is het alweer 00.00 uur. En wat een nacht is dat.. in het stapelbed naast ons zijn 3 Engelse meisjes aangekomen (typetje Geordie Shore, maar dan misschien een klein niveautje lager). Ik word wakker als ik Jula hoor vragen: Can you please shut up? En daarna giechelen de meiden wat door, want ja die hebben het er even van genomen op hun eerste avond hier. Vervolgens rent één van de meiden naar de wc, die ze volgens mij niet helemaal haalt. De andere 2 meiden vinden het hilarisch. Er komt een lekkere alcohol walm bij het bed vandaan en als je denkt dat ze vredig liggen te slapen, begint één van de drie onwijs hard te snurken. Daar gaat je nachtrust. Vervolgens als Jula even naar de wc gaat, besluit het oude Poolse(?) Vrouwtje wat dichtbij de wc’s slaapt dat nu het licht wel een keer uit mag en doet ze het uit terwijl Jula nog op de wc zit. Als het snurken van het Engelse meisje eindelijk is opgehouden, val ik heerlijk in slaap.. 

Het grappige aan Pai is ook dat je hier heel veel mensen tegenkomt die je eerder hebt ontmoet. Iedereen heeft toch wel een beetje dezelfde route. En het is gewoon een onwijs chille plek.

Vandaag wordt een dagje chillen, want morgen sta ik vroeg op om de bus te pakken naar Chiang Mai, daar vervolgens het vliegtuig naar Bangkok en vanaf Bangkok vlieg ik door naar het zuiden, namelijk naar het eiland Krabi. Een hele dag reizen, maar hee, je bent niet voor niets een backpacker. 😉

De koning


Wat ik vanaf dag 1 al merkte is dat de dood van de koning hier een enorme impact heeft. Ja, ik weet dat ze een jaar van internationale rouw hebben afgeroepen, maar dat dat nog steeds zo aanwezig zou zijn had ik niet verwacht.

Toen ik in Bangkok in de taxi zat van het vliegveld naar mijn hostel, zag ik elke 50 meter een hele grote foto of een zwart beeld met witte tekst (soort rouwadvertentie) op bilboards staan. Ook in de straten en bij veel bedrijven/winkeltjes/banken hangt de foto van de koning. Met of zonder zwart en witte linten, of alleen de linten. En hoe oud de koning op de foto is maakt ook niet uit, ik heb verschillende foto’s gezien. En ik snap het wel, hij was goed voor het volk, deed veel voor de armen, had een lieve vrouw en ziet er onwijs vriendelijk uit. Ook in de kleding winkels zie je zwarte kleding in overvloed en vooral de wat oudere mensen zie je veel in zwart lopen. Of dat vanwege de koning is of dat ze in hun dagelijkse kloffie lopen weet ik niet.

Buiten Bangkok dacht ik dat er misschien wat minder bij stil zou worden gestaan, maar bij elk station en de meeste grote gebouwen/tempels staat zijn foto. Ook kan je op de markt allerlei shirtjes/speldjes/lintjes kopen in het zwart met een bepaalde tekst erop dat laat zien dat je in rouw bent.

Andere gasten uit het hostel waar ik zat, waren naar de school van de vrouw van Mark geweest om een les bij te wonen (zie vorige post ‘Sukhothai’) en hadden de kinderen gevraagd wat ze van de nieuwe koning vonden. Ze zeiden niet veel en keken allemaal een beetje sip. Uiteindelijk bleek dat ze hadden gehoord dat hij een paar slechte dingen had gedaan. Bijvoorbeeld dat hij 4 vrouwen heeft en 8 kinderen. Waarvan 5 bij een vrouw en 3 bij een andere.