international lifestyle studies-fontys-boeken-woordenboek-engels-concept
smoothie bowl-babe you got this-weekly planner
Spotify-huiswerk-thumbnail-blog

Het moeilijke moment dat kiezen heet

international lifestyle studies-fontys-boeken-woordenboek-engels-concept

Weet je nog dat je vroeger moest kiezen wie er allemaal op je kinderfeestje mocht komen? Of dat je in de snoepwinkel stond en gewoon écht niet wist welk snoepje je voor 0,20 cent mee moest nemen? Of dat je een shirtje past en denkt: ‘Deze is leuk, die neem ik mee!’ En vervolgens hangt het arme ding maar in je kast omdat je hem toch niet draagt. That’s me. Ik ben een twijfelaar. En dat zal ik ook altijd blijven.

Toen ik thuis kwam van mijn avontuur in Zuid Oost Azië, wist ik even niet wat ik wilde. Nederland was grauw, saai en koud en ik miste de zon en de vrijheid om te gaan en staan waar ik wilde. Maar ik moest een keuze maken. Ga ik weer naar school of ga ik toch werken? Ik besloot een meeloopdag te bezoeken en vond de opleiding toch wel erg interessant. En dat is het ook. De opleiding is heel interessant en leerzaam. Maar niet voor mij.

Een paar weken geleden had ik een paar ‘ik zie het allemaal niet meer zitten op school’ momentjes. Toen ik toevallig even terug keek naar het werk wat ik gemaakt had toen ik nog op het Grafisch Lyceum zat, kreeg ik opeens hele erge heimwee. Ik wil geen trendonderzoeken meer maken, dacht ik. Ik wil gewoon creatief bezig zijn. En dat miste ik heel erg, want door het vele schoolwerk en de opdrachten, werd mijn creativiteit beperkt.

Ik begon heel goed na te denken en ging het weekend naar huis. Met een beetje lood in mijn schoenen zei ik tegen mijn ouders: ‘Ik twijfel een beetje over school.’ En toen mijn moeder als eerste reageerde met: ‘Eigenlijk.. had ik dit wel een beetje aan zien komen’ wist ik genoeg. Ik ga stoppen met school.

Het voelt ontzettend dubbel, omdat ik het op school wel gewoon naar mijn zin heb, vooral met alle mensen met wie ik omga. Maar de lessen trekken mij gewoon niet. Ik kan mijn aandacht er vaak niet bijhouden, ga snel iets anders doen op mijn laptop wat ik wel interessant vind en ik kan me er niet toezetten om huiswerk te maken en de motivatie te vinden om te leren. Natuurlijk ben ik heel dankbaar dat ik deze kans heb gekregen, (hallo, Ome Duo!) en ik ben me er ook echt van bewust dat niet iedereen de kans krijgt om naar school te gaan. Maar ik moet eerlijk blijven tegenover mezelf en mijn dromen volgen.

Wat nu? Eerst moet ik met school nog het een en ander regelen en daarna ga ik op zoek naar een baan. Een échte en creatieve (grote mensen) baan. Voor de mensen die denken ‘Oh maar je zit op kamers, ga je dan ook weer bij je ouders wonen?’ Ik blijf in Tilburg wonen (sorry pap en mam), omdat ik het een onwijs leuke en gezellige stad vind (nog steeds niet goed voor mijn portemonnee overigens ghehe) en hier ook heel leuk woon in een gezellig huis.

Dus onthoud: bij twijfel niet doen en altijd je dromen volgen!

 

De ‘six weeks challenge’

smoothie bowl-babe you got this-weekly planner

Nu ik in Tilburg studeer vragen jullie je natuurlijk ook af wat ik daar allemaal uitspook. Ik zal voor nu het stappen en de Mc Donald’s en Happy Italy bezoekjes even achterwege laten, en het even over school hebben. Afgelopen vrijdag hadden we de les study coaching, wat zoiets is als mentorles, en het ging over plannen. Toen er gevraagd werd of we weten hoe we een planning moeten maken, zei ik heel bijdehand: “Ik kan wel heel leuk een mooie planning maken, maar het punt is dat je het ook uit moet voeren.” Daar was onze study coach het wel mee eens en toen ik daarna een algemeen gesprekje met haar had stelde ze dan ook het volgende voor: een zes weken challenge.

Elke ochtend als ik wakker word maak ik een to do list met wat ik die dag moet doen, en s’avonds kijk ik wat ik allemaal af kan strepen. Aan het einde van elke week schrijf of film ik een reflectie, waarin ik de vertel hoe die week is verlopen en dat kan ik vervolgens allemaal gebruiken voor mijn screencast. Een screencast is een filmpje waarbij je op het scherm van je laptop of computer iets laat zien en er vervolgens bij praat. Over ongeveer 6 weken moeten wij weer zo’n screencast maken, dus dat komt dan precies goed uit!

Gisterochtend ben ik gelijk goed begonnen, aangezien ik (naar mijn idee) om 8.30 mijn bed uit ging, maar toen ik na het douchen mijn laptop openklapte was het nog steeds 8.30. Eerst snapte ik het niet, maar toen bedacht ik me dat mijn wekker nog op de zomertijd stond.. Naja, liever een uurtje teveel, dan een uurtje te weinig, toch? 😉

boodschappen-Albert Heijn-chocolade-fruit-korting-studentSorry ex-collega’s van de Jumbo, de Appie is echt nog geen 3 minuten lopen van mijn huis vandaan.. 

Ik maakte de badkamer en de wc schoon, deed mijn wekelijkse boodschappen en nog wat kleine dingetjes toen het weer tijd was om naar school te gaan. Helaas kon ik 2 taken van mijn lijstje nog niet afstrepen, omdat de wasmachine bezet was en ik geen tijd meer had om deze blogpost te schrijven. Maar gelukkig is elke dag een nieuwe dag!

 

Spotify Vs. Huiswerk

Spotify-huiswerk-thumbnail-blog

Het is zondag en je hebt een waslijst aan dingen die je nog kan doen. Wat doe je dan? Juist, je maakt een Spotify afspeellijst met liedjes van alle vrouwelijke zangeressen ter wereld. Want hee, wie kan er nou huiswerk maken zonder de juiste muziek? Precies.

Inmiddels is het alweer een hele tijd geleden dat ik mijn laatste blogpost schreef en als je die gelezen hebt, weet je dat ik twijfelde tussen weer naar school gaan of werken. Een paar weken ben ik begonnen aan de opleiding International Lifestyle Studies. Lekker met mijn neus in de boeken. Welke boeken? Want alles staat in de study guide.

Ik moet eerlijk bekennen; het uit huis wonen bevalt priiiima. ‘s Ochtends sta je op, spring je onder de douche, maak je een lekker ontbijtje voor jezelf, kan je op je fietsje naar school waar je een paar uur vertoefd en vervolgens ga je weer op je fietsje terug naar huis. Waar dan natuurlijk wel nog een beetje vieze vaat en eventueel wat vieze was op je ligt te wachten -en als het jouw week is misschien ook nog een vieze vloer- maar hee, dat hoort er allemaal bij!

Ook het stappen op donderdagavond mag natuurlijk niet ontbreken, anders ben je geen echte student: donderdagavond is stapavond. Dus doe je een drankje hier, drankje daar en zijn je voeten niet van de dansvloer te slaan. Tot je de volgende ochtend weer op tijd je bed uit moet en denkt: NEE WEKKER, GA WEG IK WIL SLAPEN. Maar vervolgens doe je het de week erna gewoon weer. En voor de afwisseling een keer op een dinsdagavond.

Zoals je hoort vermaak ik me hier prima en voor de gene die bang zijn dat ze me nooit meer zullen zien; maak je niet druk, ik zit netjes elke vrijdagavond in de trein op weg naar het altijd prachtige Bodegraven. Oh trouwens: wonen in een stad is echt niet goed voor je (portemonnee). Op de een of andere manier kom ik elke keer weer in de winkelstraat terecht..

HOUDOE!

Voor als je benieuwd bent naar de afspeellijst met liedjes van alle vrouwelijke zangeressen ter wereld:

‘Later als ik groot ben..’

Vroeger wilde ik juf worden, als ik de meeste vriendenboekjes van vriendinnen moet geloven. En mijn lievelingskleur was roze, want mijn lievelingsdier was een varken. ‘Vroeger’, toen alles nog makkelijk was en je nergens over na hoefde te denken.

Toen ik 16 was, hoefde ik er eigenlijk ook niet lang over na te denken. In het derde van het VMBO moesten we een open dag bezoeken, dus ging ik gelijk maar naar de open dag van de opleiding die mijn interesse wekte: Grafisch Vormgeven op het Grafisch Lyceum in Utrecht. En ook toen ik mijn diploma had was het niet de vraag wat ik zou gaan doen, nee ik ging de weide wereld verkennen. Voor 4 maanden had ik geen idee wat me te wachten stond en ik vond het geweldig.

Daarna zou ik naar Tilburg gaan en op kamers, want dan had ik weer een nieuw avontuur. En nu ik ongeveer anderhalve maand thuis ben weet ik het allemaal even niet meer. Nóg 4 jaar studeren klinkt weer zo lang en vind ik die opleiding in Tilburg wel leuk genoeg? Twijfels, twijfels, twijfels. Je bent ‘pas’ 21 en je hebt nog een heel leven voor je, zegt een stemmetje in mijn hoofd. Maar wil ik dan gaan werken? Wil ik iets voor mezelf beginnen?

Op Facebook kwam ik een artikeltje tegen waar ik mezelf heel erg in herkende: Quarter Life Crisis: nu ik groot ben, maar nog niet weet wat ik wil. Het klinkt allemaal wel erg dramatisch, maar toch. Er zijn tegenwoordig zóveel verschillende opleidingen dat het lastig is om iets te kiezen wat écht bij je past. Want je kan wel zeggen ik ga dit een paar jaar uitproberen, maar als je stopt zit je met een gigantische studieschuld. En een écht leuke baan vind je niet zomaar 1, 2, 3.

Dus nu stel ik mezelf elke dag de vraag: wat wil ik? Waar word ík nou echt gelukkig van? En ik moet jullie teleurstellen, want het antwoord heb ik nog niet..

GRLPWR

Girlpower. Er zullen mannen zijn die het een onzinwoord vinden, maar dat woord is er niet voor niks. Vrouwen moeten nog steeds (soms letterlijk én figuurlijk) op hun tenen lopen om zich te bewijzen tegenover het andere geslacht. Disclaimer: ik plaats dit niet om ‘kijk mij nou zielig zijn’, maar omdat ik hier een mening over heb en deze graag op mijn eigen stukje internet wil delen.

Toen ik in Azië zat zijn er -uiteraard- ook dingen gebeurd die ik achterwege gelaten heb bij het bloggen. Logisch, want jullie zitten er niet op te wachten welke kleur mijn bikini heeft of hoevaak ik op een dag naar de wc ga. Maar dit wilde ik jullie niet onthouden.

In Vietnam fietste ik van Tam Coc naar Ninh Binh, omdat ik in Tam Coc niet kon pinnen en niet genoeg geld had voor een taxi. De weg was een beetje vaag en ik fietste door kleine dorpjes, over boerenweggetjes en over de snelweg (ja, ze kennen daar geen fietspaden). Toen ik over een boerenweggetje fietste werd ik ingehaald door een oud Vietnamees mannetje op een scootertje. Een stukje verderop stopte hij en ging aan de overkant van het weggetje staan. Ik fietste hem tegemoet en hij stond lachend naar me te zwaaien. Ik wilde nog vrolijk gedag zeggen, maar op het moment dat ik hem passeerde greep hij naar mijn borst. Verontwaardigd riep ik: “What the fack man!!” (sorry mam) en ik fietste snel door. Gelukkig kwam hij niet achter me aan, maar ik was wel heel erg geschrokken. Was het aanranding, betasting? Ik weet het niet, maar het was in ieder geval niet netjes. 

Ik heb me daardoor gelukkig niet minder veilig gevoeld in Azië, maar had wel iets minder vertrouwen in de Vietnamese oude mannetjes en voelde me gewoon geintimideerd. Zo ook vandaag. Vanmiddag gezellig geluncht met twee vriendinnetjes en nadat zij allebei weer naar huis gingen, ben ik nog even gebleven om wat winkeltjes in te gaan. Toen ik terug liep naar het station liep er een jongen tegen mij aan. Expres. Want daarna draaide hij zich om en vroeg: “zat je aan m’n lul?” Ik keek ‘m boos aan en voelde me gelijk weer geintimideerd. 

Het lijkt af en toe wel of wij vrouwen een bordje “ik wil graag ongewenst aangeraakt worden” op ons hoofd geplakt hebben. Wat natuurlijk helemaal niet zo is, maar zo voelt het af en toe wel. Als al die mannen zich gewoon netjes gedragen en vrouwen lekker met rust laten, zou deze wereld weer een klein stukje mooier zijn. Kijk, ik zit er niet mee, maar er zijn genoeg meisjes en vrouwen die zoiets meemaken en er de rest van hun leven mee getekend zijn. 

Internationale Vrouwendag is er ook niet voor niks. Vrouwen wereldwijd worden nog elke dag gedisrespecteert en uitgemaakt voor van alles en nog wat. En daar kan ik echt boos om worden. Dus laat een vrouw lekker vrouw zijn en als je zo graag macho wilt doen, doe je dat maar lekker bij je vrienden. Maar laat ons erbuiten. 

Nyepi

De hele dag in je hostel blijven en niet te hard lachen en of harde muziek aanzetten. Nu heb ik vorige week ook al een paar dagen ‘verplicht’ bij mijn hostel moeten zitten, maar dat was mijn eigen domme schuld. Vandaag is het de dag van de Stilte op Bali. Nyepi.

Nyepi is een Hindoeïstische feestdag, die alleen op Bali gevierd wordt. De dagen voorafgaand aan Nyepi zijn hele dorpen druk in de weer met het maken van de meest lelijke ‘monsterpoppen’, die ze vervolgens door middel van bamboe met een hele groep dragen in de optocht, een dag voor de stiltedag. Een soort carnaval of de Najaarsmarkt optocht in mijn dorp. Same same but different.

Het idee van de ‘monsterpoppen’ is dat ze de kwade geesten wegjagen. Op de stiltedag moet je namelijk stil zijn, omdat de kwade geesten dan langskomen en als er niemand op straat is, lijkt het net of Bali onbewoond is en zullen de geesten weer verder gaan. Je kan dan ook een boete krijgen als je de straat op gaat.

Gisteravond hebben we bij de optocht gekeken en alle poppen verzamelen zich in Ubud dan op een grasveld, waar ze vervolgens weer verder lopen om ergens buiten het centrum in brand gestoken te worden. Dat doet me dan weer een beetje denken aan de Vakantiespelen in mijn dorp haha. Maar ik vermaak me hier prima met het schrijven van een paar nieuwe blogs, mijn reisdagboekje bijwerken en lekker chillen in het zwembad! Gelukkig hebben we ondanks de kwade geesten wel een zonnetje erbij gekregen vandaag!

Even terugspoelen

Door de vaak slechte wifi en mijn slechte discipline, plaats ik nu de blog van toen ik nog in Vietnam was en wat ik daarna heb beleefd haha.

In Dalat aangekomen nemen we samen met een Australische jongen een taxi naar Dalat Family Hostel en zij betalen de taxi. We worden begroet met een high five en een dikke knuffel, want vanaf nu zijn we allemaal ‘family’. We moeten even wachten tot we in kunnen checken en krijgen een welkomsdrankje, terwijl we aan een tafel bij alle andere mensen gezet worden. Lisa en ik kijken elkaar aan met een blik van ‘ohjee wat is dit voor hostel?’ Maar dat blijken we totaal mis te hebben. ‘s Avonds bij het family dinner is het onwijs gezellig en na het toetje van banaanpannekoekjes moeten we allemaal de rug van onze linkerbuurman/vrouw masseren. We zitten in een treintje en vervolgens draaien we de andere kant op. Na het eten spelen we nog een kaartspelletje en jenga met een paar mensen uit het hostel.

De volgende dag ontbijten we bij het hostel en besluiten naar de kabelbaan te gaan. Een jongen van het hostel wil ons er wel heen brengen met zijn motor en om en om gaan we bij hem achterop. Het uitzicht is heel mooi en we zien allemaal kleine schattige huisjes.

Daarna nemen we een taxi naar het centrum en lopen we over de markt. Het is een heel groot plein met allemaal eettentjes. We komen in een markthalletje waar ze allemaal gedroogd fruit en nootjes verkopen en we kopen allebei een zakje groentechips en cashewnootjes.

Daarna gaan we weer terug naar het hostel, zodat we op tijd zijn voor het family dinner. Lisa en ik nemen een passion fruit mojito en spelen een paar kaartspelletjes, als er een jongen vraagt of we een drankspelletje aan het doen zijn. Met een hele groep doen we uit eindelijk een drankspelletje wat ik nog niet kende.

NIEUW DRANKSPELLETJE
Iedereen legt  z’n vinger op een glas en om en om tel je af met 1,2,3 en daarna zeg je het getal van het aantal vingers dat je denkt dat er blijven hangen. Iedereen mag zijn vinger wegtrekken, ook jijzelf. Op het moment dat je het goed hebt moet je zonder te laten merken dat je blij bent zeggen: ‘Thank you for letting me play this game.’ Als je ‘yes!’ zegt, juicht of moet lachen zit je weer terug in het spel. Degene die verliest moet de desbetreffende beker leegdrinken.

Na nog een paar potjes bussen en een paar mislukte groepsfoto’s vertrekken we met een groepje naar de Mazebar. Jup, een dolhofbar. Er zijn allemaal trappen en je moet een weg naar boven, naar de bar zien te vinden. Het is gigantisch druk, dus na één drankje gaan we verder naar een net geopend hostel met een soort rooftopbar en hele goedkope drankjes. Het is gezellig, totdat om 1u de politie blijkbaar op de stoep staat en iedereen sneaky het gebouw moet verlaten..

De dag erna staan we fris en fruitig op om naar de elephant waterfall te gaan en omdat het een uurtje rijden is bestellen we een taxi. Op het moment dat we weg willen gaan is het toch wel fris, dus trekken we allebei een lange broek aan. Maar als we hadden geweten dat we de hele waterval op moesten klimmen, hadden we in ieder geval geen slippers aan gedaan haha!

De waterval is heel mooi en het is een hele klim. Na alle delen van de waterval te hebben gezien (onder de waterval, voor de waterval, boven de waterval) en een paar foto’s te hebben gemaakt nemen we de taxi naar het centrum. Daar eten we een rijstpizza en lopen we een beetje rond. We eten een ijsje bij een soort MacDonald’s en lopen ‘s avonds weer over de markt. We komen een bakkerijtje tegen waar ze vet lekkere cakejes, koekjes en broodjes hebben. Ook zie ik opeens een vrouwtje zitten die boodschappentassen verkoopt. En nee, niet zomaar een boodschappentas met bloemetjes, maar een knalgele JUMBO tas! Hallo Jumbo!

Onze laatste dag in Dalat staan we optijd op, zodat we ‘s ochtends nog even naar het Crazy House kunnen gaan. Het is een soort mix van de fantasie van de Efteling en de illusie van Dali. En als je genoeg geld betaald kan je er ook nog slapen! Lijkt mij alleen niet heel comfortabel, als er de hele dag toeristen langs je kamer lopen..

Na ons bezoekje aan het Crazy House gaan we ergens lunchen en daarna nemen we weer een taxi terug naar het hostel. Gelukkig komen we er optijd achter dat de taxi verkeerd rijd, anders hadden we geen bus meer naar Mui Ne hoeven nemen.. Bij het hostel moeten we (uiteraaard) langer wachten en uiteindelijk is de bus er een half uur later dan gepland..

Rond etenstijd komen we in Mui Ne aan en we willen eerst wat eten voordat we naar ons hostel gaan. Bij het busstation waar we afgezet worden staan de locals te springen om ons naar het hostel te rijden, maar we willen eerst iets eten. Eén van de scooter taxi’s is wel heel ambitieus en volgt ons de hele tijd. Pas als we bijna schreeuwend zeggen: ‘No, go awaaay!’ komt hij er eindelijk achter dat we toch echt geen taxi nodig hebben. We eten bij een schattig restaurantje en ik bestel fried rice met ei. Vervolgens komt de serveerster met een fried egg aanzetten, dus ik vraag waar de rijst is. Blijkbaar had ze fried fries verstaan, want als mijn ei inmiddels koud geworden is komt ze aan met een bordje patat. Lisa kan haar lach niet meer inhouden en ik heb geen zin meer om er nog iets over te zeggen, dus ik geniet van mijn patatjes. We nemen een bus naar het hostel en het is een heel mooi en chill complex. We slapen voor een nachtje in een tweepersoonsbed en dat slapen lukt aardig goed met het geluid van de zee op de achtergrond.

De volgende ochtend staan we optijd op om te kijken of we een tour naar de zandduinen kunnen boeken. Dat kan en voordat we weggaan ga ik nog even een uurtje op het strand liggen. We rijden met een jeep naar de Fairy Stream, een soort heel lang beekje waar je doorheen moet lopen en op het einde is een kleine waterval.

Daarna rijden we langs de ‘Fisherman Village’, een plekje waar allemaal vissersbootjes in het water liggen en naar de witte zandduinen. Bij de witte zandduinen kan je ook quad rijden en samen met Lisa en Alex, een Australische jongen, gaan we op de quad de duinen op. Er gaat ook een local mee, die helpt met het besturen. Als we bovenop een grote duin stoppen, neemt de local ons 1 voor 1 mee naar beneden. Ik ga als eerst en ik dacht dat hij ons alleen beneden af zou zetten en dan de volgende zou halen, maar hij rijd met een supersnelheid duin op duin af. Zo gaaf! Ik wil gillen dat ik het zo vet vind, maar dan komt er allemaal zand in m’n mond haha. Ook heb ik zelf nog een klein stukje op de quad gereden, toen we weer terug gingen.

Na de witte duinen rijden we naar de rode zandduinen, waar we even moeten wachten op de zonsondergang. Daarna worden we weer terug gebracht naar ons hostel en eten we wat met Alex en een andere Nederlandse jongen. De volgende dag willen we een scootee huren om Mui Ne te verkennen, maar bij het hostel kunnen we geen scooter huren en we zitten te ver uit het centrum. Het wordt een dagje op het strand chillen.

De volgende dag is het helaas alweer tijd om door te gaan naar Ho Chi Minh (ik was echt even vergeten dat februari maar 28 dagen had, dus de tijd ging opeens heel snel..) Als we op de bus staan te wachten, komen we 2 andere Nederlandse meisjes en ze besluiten in hetzelfde hostel te verblijven als wij. ‘s Avonds eten we met z’n zessen (Ook met Emma en Celine, de 2 Nederlandse meisjes met wie we de Easyriders tour hebben gedaan) bij een soort tapas tentje waar we gefrituurde eiballetjes, gefrituurde groente op een stokje en als toetje fried banana eten.

‘s Ochtends staan we optijd op om naar het oorlogsmuseum te kunnen gaan, voordat we naar de Chi Chi tunnels gaan. De foto’s en alle verhalen die er hangen zijn heel indrukwekkend, zeker als je bedenkt dat er zelfs na de oorlog nog onwijs veel mensen gewond zijn geraakt door onontplofte bommen die nog her en der door het land lagen.

Voordat we naar de tunnels rijden, stoppen we bij een soort kunst gallerij waar mensen die door de oorlog gehandicapt zijn geworden werken. Ze maken van alles, mooie schilderijtjes waar ze eierschillen in verwerken tot bakjes met hele mooie patronen. Ik had graag iets meegenomen, maar de prijzen waren een beetje boven mijn backpackersbudget..

De tunnels zijn heel indrukwekkend en we mogen zelf ook even onder de grond kruipen. Op de foto kan je zien hoe smal de tunnels vroeger waren, de tunnels waar wij in mochten zijn breder gemaakt voor de westerse toeristen. Ook kregen we te zien wat voor gruwelijke vallen de Vietnamese mensen voor de Amerikanen gemaakt hadden. Geloof me, daar wil je niet in terecht komen..

Als we ‘s avonds weer terug zijn in Ho Chi Minh eten we wat bij een soort markthal, waar we sushi bestellen. Na het eten doen we nog gezellig een drankje. De volgende dag loop ik ‘s ochtends nog even door de stad en dan is het alweer tijd om naar het vliegveld te gaan. Doei Vietnam, tijd voor Singapore!

Ik kom ‘s avonds laat in Singapore aan en neem de metro naar mijn hostel. Gelukkig is het openbaar vervoer in Singapore wel goed geregeld, dus kan ik zonder problemen gaan reizen.

Singapore is een mooie stad met een hoop grote gebouwen. Het is een enorm moderne stad met o.a. veel kunst. Ook is het schoner en veel minder druk dan de andere grote steden waar in in Azië geweest ben. Het is alleen wel ietsjes duurder. Ik verblijf in de wijk Little India en het is een enorm kleurrijke wijk.

Ik bezoek het Singapore Art Museum, maar helaas is er niet zoveel te zien, omdat ze aan het verbouwen zijn. De entree was daarom wel gratis. Winning. Als ik naar het bekende Sentosa Island wil gaan, begint het net te regenen.. want ja, het is nog steeds regenseizoen. Dan maar even de winkels in het supergrote winkelcentrum bekijken gheghe.. ‘s Avonds neem ik de metro naar Marina Bay, waar je een onwijs mooie skyline van Singapore kunt zien. Ook staan er een heleboel grappige kunstwerken.

Na mijn bliksembezoek aan Singapore is het tijd voor een ander soort bezoekje: een familiebezoek. Op naar Indonesië! Na al dat vliegen is het ook wel eens leuk dat je weet dat er iemand bij de aankomsthal op je staat te wachten. Het is ongeveer 2 uurtjes vliegen naar Surabaya en als ik door de aankomsthal loop staat mijn tante me op te wachten. We rijden naar een winkelcentrum om lekker te lunchen en daarna laat ze me hun huis zien. De komende nachten slaap ik in een tweepersoons bed, wat ik een heerlijk vooruitzicht vind. ‘s Avonds rijden we naar het winkelcentrum om lekker sushi te eten en thuis drinken we nog wat thee voordat het tijd is om te gaan slapen. De volgende ochtend kan ik mijn geluk niet op: ik eet een bruine boterham met hagelslag. Intens genieten. We kletsen wat, drinken een paar theetjes en rijden dan naar een grote batik winkel. Ze hebben er allerlei stofjes, maar ook meubilair, decoratie voor in huis en allerlei souvenirtjes. Uiteindelijk koop ik een mooi opbergbakje.

De dag erna ga ik met de Bahasa leraar van mijn oom en tante naar de Bromo vulkaan. We stoppen eerst bij een thee plantage en onderweg in de auto kletsen we heel wat af. Bij de plantage krijgen we een rondleiding en laat ze zien hoe de thee precies gemaakt wordt. Aan het einde mogen we de thee proeven en kan ik nog wat thee kopen voor thuis.

We rijden verder en rond 17u komen we bij het hotel aan. In het restaurant eten we wat en dan is het tijd om te gaan slapen. Tussen 20.00 en 21.00 lig ik in bed, want rond 3u vertrekken we met de jeep omhoog, zodat we de zonsopgang bij de vulkaan kunnen zien. (En omdat ik alleen wifi heb bij de lobby haha ?) Het is te bewolkt om de zonsopgang te kunnen zien, maar we zien wel een mooie roze/paarse lucht. Daarna gaan we weer naar beneden, zodat ik vervolgens richting de vulkaan kan lopen. Je kan ervoor kiezen om te paard naar boven te gaan, maar dat vind ik zielig en het is niet super ver om te lopen. Het is heel bijzonder om de vulkaan in te kunnen kijken en er komt veel stoom vanaf. 

Daarna gaan we terug naar het hotel om te ontbijten en te douchen. Als we uitgecheckt zijn stappen we weer in de auto om naar een nog hoger punt te gaan: ‘The village above the clouds’. Met een scooter worden we helemaal omhoog gereden, over smalle weggetjes en eenmaal boven schijnt het zonnetje! Het uitzicht is prachtig en je kan echt zien dat je boven de wolken zit.

Daarna rijden we weer terug naar Surabaya en in de auto dommel ik af en toe even weg. Het waren twee hele bijzondere dagen en een beter tourguide had ik me niet kunnen wensen! Als we rond 22u weer terug zijn, eet ik nog even een stukje pizza en dan is het tijd om te gaan slapen. De volgende dag staan we optijd op om te ontbijten en dan is het tijd voor een beetje sightseeing in Surabaya. We rijden langs een paar oude Nederlandse gebouwen en bezoeken de sigarettenfabriek. Zo indrukwekkend om te zien hoe ze al die sigaretten en de verpakking met de hand verpakken! Als je één keer knippert, hebben ze alweer 5 sigaretten gerold! We lunchen in het oude ‘Oranje Hotel’ en bezoeken het Tugu Pahlawan museum. In het museum zijn een hoop jongeren die met mij en/of ons op de foto willen, maar op een gegeven moment is het wel genoeg haha.

De volgende dag is het helaas alweer tijd om door te reizen en ‘s ochtends om 7u neem ik de trein naar Yogyakarta. De chauffeur en de schoonmaakster van mijn oom en tante wilden ook nog even met mij op de foto. (Oke die selfie met Wiwick heb ik zelf gemaakt, we vonden het allebei jammer dat ik haar niet meer zou zien in het weekend..)

Zeg Ja tegen Yogyakarta!

Vanmorgen rond 5u stond ik op, om vervolgens de laatste spulletjes in te pakken en te ontbijten. Daarna werden we door Buddi naar het station gereden en was het tijd om afscheid te nemen.. Henri en Gradie, bedankt voor de gezellige afgelopen dagen en alle gastvrijheid!! Ik heb heeerlijk geslapen en onwijs lekker gegeten – vooral de bruine boterham met hagelslag ‘s ochtends – ;-).

Om 6.55u gaat de trein, dus ik moet nog even wachten. Als de trein er om 6.30u is, stap ik in en zoek naar mijn plekje (Net als in het vliegtuig krijg je een boarding pas en heb je een stoelnummer).

Ik vermaak me 4u lang met het bewerken van filmpjes, kijken van een film en het schrijven in mijn reisdagboekje. (Ja, het is weer zover.. ik loop nog meer dagen achter dan dat ik over heb om nog te reizen.) Als ik in Yogyakarta aankom, neem ik een taxi naar m’n hostel. Het personeel is heel vriendelijk en het ziet er allemaal prima uit. Ik stal m’n spullen uit op bed en klets wat met 2 Duitse jongens op de kamer. Als we uitgekletst zijn neem ik even een frisse douche en besluit ik de omgeving te gaan verkennen. In Yogjakarta is een hoop streetart te vinden en I looooove it.

Op de kaart zie ik dat het Paleis van de Sultan op loopafstand is en ik loop die kant op. Onderweg koop ik in de supermarkt wat eten en een flesje passionfruit ice tea (jeej, ze hebben ‘m weer!!). Als iemand vraagt waar ik heen ga, kom ik erachter dat het Paleis al gesloten is. Ik krijg ook gelijk de vraag waar ik vandaan kom en als ik antwoord met ‘The Netherlands’, krijg ik gelijk de vraag of ik uit Amsterdam kom. No. Rotterdam? No. Small village. Uhm Venlo? Hahah no.

Ik ga ervan uit dat ik het paleis ook wel vanaf de buitenkant kan bewonderen en loop die kant op. Onderweg kom ik een paar bordjes tegen waar ‘Water Palace’ op staat en ik ga even een kijkje nemen. Het is helaas al gesloten, maar je kan nog wel via de tunnels bij een stukje van het paleis uitkomen. Als ik een beetje om me heen sta te kijken omdat ik niet helemaal weet welke kant ik op moet, komt er een man naar me toe die me wel rond wil leiden.

Hij weet een hele hoop te vertellen over het paleis en hoe er vroeger allemaal water omheen lag. Ondanks dat het paleis al gesloten is, kan je eigenlijk alles gewoon zien. Waar vroeger het water was staan nu allemaal huizen en de mensen mogen er gratis wonen, maar dan moeten ze wel elke dag naar het paleis van de Sultan.

Hij brengt me naar de geheime plekjes vanaf waar je het zwembad kan zien liggen en weet precies vanaf waar je de beste foto kan nemen.

Ik word meegenomen naar het atelier van een schilder, waar ik een klein doekje koop voor thuis en naar een koffietentje waar ze een Loewak hebben. Dit is een soort grote kat die koffiebessen eet en vervolgens wordt van zijn poep de koffie gemaakt. Door dit bijzondere proces is het ook hele dure koffie.

Vervolgens mag ik achterop de scooter en rijden we naar een silver handcraft winkeltje, waar een medewerkster van de winkel het proces uitlegt en ik vervolgens in de winkel de collectie mag bekijken. Ik koop een zilver ringetje met oogjes erin gegrafeerd.

Daarna rijden we door naar een Batik Fashion store en als laatste bestemming naar de Marlioboro street. De man blijft maar zeggen dat het free is en ‘If you’re happy, I am happy.’ Hij vraagt of ik toevallig nog een munt heb uit mijn land (omdat zijn zus die spaart) en heel toevallig heb ik €1,- in mijn portemonneetje zitten die hij natuuurlijk mag hebben! Ook geef ik ‘m nog wat muntjes uit Singapore en Maleisië mee.

Nachtbus leven

Van de ene nachtbus in de andere. Maar dan met 2 weken ertussen. Sapa was een modderige, koude, maar hele unieke ervaring. Niet alleen kregen we een kijkje in het totaal andere leven van deze Vietnamese mensen, maar ook genoten we van de onwijs mooie natuur die Sapa te bieden heeft.

‘s Ochtends kwamen we met z’n 9en met de nachtbus in Sapa aan, waar we door Su, onze reisleidster opgehaald werden. De ochtend begon al goed, want in het busje waar we mee opgehaald werden draaide ze een soort Crazy Frog ringtingting muziek. Ze bracht ons naar het huis van haar schoonzus waar we een heerlijk ontbijtje kregen. Pannekoeken, gebakken bananenbollen (geen idee hoe je ze noemt, maar ze hadden de structuur van een oliebol), appels, ananas, bananen en thee. Met onze buikjes vol konden we ertegenaan! 

De crew met meisjes uit het dorp stond ons al op te wachten en zij liepen met ons mee. Iedereen kreeg een eigen meisje aangewezen en het meisje dat met mij meeliep was 10 jaar. Ik ben blij dat de meisjes mee zijn want we beklimmen de ene stijle helling na de andere. Een echt toeristische route is het niet, maar mooi is het zeker! Onderweg als we ergens stoppen om even op adem te komen en een foto te maken, maken de meisjes hartjes van de planten voor ons. Superlief!

Als we gaan lunchen gaan de meisjes weer terug, maar niet voordat we een leuk tasje of hoofdbandje hebben gekocht. Voor omgerekend € 4,- koop ik een klein etuitje en als bedankje krijg ik ook nog een armbandje. 

Na de lunch komen we langs een paar stukken waar het onwijs slipperig en modderig is en zelfs terwijl ik iemand vast heb glijd ik uit op m’n kont. Tot twee keer toe.. Pas als het al donker is zijn we bijna bij het huis van Su. Gelukkig zijn we zo blij dat we er bijna zijn dat we liedjes beginnen te zingen haha! Er wacht ons een heerlijk avondmaal en daarna kunnen we lekker alle modder eraf spoelen. Na het douchen krijgen we een heerlijke voetmassage, die we dan ook wel verdiend hebben na (blijkbaar) 18(!) km te hebben geklommen/gelopen. 

De volgende dag lopen we nog 12 km op een veel beter pad en voordat we het weten zijn we alweer in de homestay waar we gaan eten. We doen een spelletje en vermaken ons met de box die ze hebben staan. Omdat het nog even duurt voordat we gaan eten draaien we allemaal oude liedjes en dansen een beetje om het warm te krijgen. Daarna was het weer tijd om naar de grote (en veel te drukke) stad te gaan!

Even lekker fris douchen bij Friends With Travel en m’n spullen bij mijn hostel voor die nacht brengen. Ik slenter een beetje door de stad en ‘s avonds haal ik een pizza die ik lekker in bed opeet met een filmpje erbij. Fijne Valentijnsdag! (Wat wel heel lief is dat ze bij elke winkel waar je iets koopt, ‘happy valentine’s day’ zeggen, net alsof het Kerst is haha) 

De volgende ochtend neem ik de minivan naar Tam Coc waar ik een nachtje in een super schattig bungalow complex slaap. Het is een lief klein dorpje met een hele leuke haven waar ik een klein boottochtje maak. Ze besturen de bootjes met hun voeten, heel grappig om te zien.’s Avonds neem ik weer een nachtbus, deze keer naar Hue. Als ik daar rond 6.30u aankom mag ik even slapen en douchen in het hostel waar de bus stopt. Na een paar uurtjes slaap neem ik een douche en eet ik een Bahn Mi als ontbijt. Daarna loop ik naar het homestay waar ik die avond slaap en als ik daar aankom krijg ik een bakje fruit en thee als welkom en de man zegt wel 10x ‘thankyouuu for booking here’. Heel schattig. 

Ik loop een half uurtje naar de ‘Verboden Stad’ en loop een beetje rond om tempels te bekijken.’s Avonds ga ik wat eten met 2 Nederlandse meiden die ik ken van Sapa en een Engelse jongen. Daarna komt er nog een Nederlandse jongen bij en doen we gezellig wat kaartspelletjes. We komen in een club terecht waar allemaal Vietnamezen lekker gek aan het dansen zijn en eindigen in een tentje waar we een potje poolen. Ik raak een paar ballen, maar niks gaat erin haha!

De volgende dag verhuis ik weer naar een ander hostel waar ik heb afgesproken met 2 Nederlandse meiden. We gaan met z’n 3en naar het verlaten waterpark, een waterpark waar ze ooit een paar miljoen in hebben gestoken om het te maken, maar vervolgens nooit hebben afgemaakt.. Het ziet er heel gaaf en tegelijkertijd een beetje creepy uit.. Daarna nemen we ook nog even een kijkje bij de Tu Doc tempel en s’avonds eten we wat met 2 andere Nederlandse en 2 Duitse meisjes van ons hostel. 

De dag erna moeten we vroeg ons bed uit, want om 8u worden we door de Easyriders opgehaald om mee te gaan achterop de motor van Hue naar Hoi An. We stoppen bij een vissersdorpje, een waterval, zien super mooie uitzichten en elke keer weet onze reisleider Mr. Bi (bij wie ik achterop zat) precies waar we mooie en leuke foto’s kunnen maken. Ze zetten ons af bij ons hostel en we krijgen een dikke knuffel. Het was iets wat niet op m’n bucketlist stond, maar ik ga het er zeker opzetten en doorstrepen!

Hoi An staat bekend om de vele leuke lampionnetjes die je in alle straten ziet hangen en het stikt er van de kleermakers. Je kan er dan ook eigenlijk niet weggaan zonder iets van kleding op maat te laten maken. We slenteren een beetje door de stad en kijken of we iets willen laten maken. Het slenteren wisselen we een beetje af met strandbezoekjes en eten in veel te leuke tentjes. 

Uiteindelijk laat ik een setje maken van een topje en een broekje en ik ben wel een beetje verliefd geworden op het resultaat.. 

Na 4 nachten en 5 dagen is het helaas alweer tijd om dit veel te leuke stadje te verlaten. Vanmorgen de laatste dag hier begonnen met een heerlijke workout op het strand (totaal niet genânt als al die locals je zo aan zitten te gapen) en nu ben ik na een nachtbusritje van ongeveer 18 uur eindelijk in Dalat! 

Verassend Vietnam

Oke, 4 dagen geleden kwam ik dus eindelijk aan in Vietnam. ‘Huh maar daar zou je toch al zitten?’ Dat klopt. Maar ik moest weer zo dom zijn om een vliegticket te kopen met de datum van de dag ervoor. Daar sta je dan bij de incheckbalie met je mond vol tanden omdat je er toch echt vanuit ging dat er 4 februari op je ticket stond i.p.v. 3 februari. Anyways, dan zoek je naar een oplossing. Dus nog een beetje verbluft vraag ik of er nog een vlucht naar Ho Chi Minh gaat die dag en of ik daar een ticket voor kan kopen. Dat kan, maar dan moet ik naar de balie van de desbetreffende vliegmaatschappij. Daar aangekomen blijkt het vliegticket duurder dan 100,- te zijn, beetje te duur. Ik besluit ergens te gaan zitten, een chocoladecroissantje te eten en alle opties af te gaan.

Na meerder keren naar de AirAsia balie te lopen en elke keer het antwoord te krijgen dat ik naar het andere vliegveld moet om daar het ticket te kopen, heb ik eindelijk een goedkope vlucht online gevonden. Een paar uur later zit ik eindelijk in het vliegtuig naar Bangkok. Eenmaal aangekomen is het benauwd en moet ik lang wachten op de Uber die ik besteld heb. De chauffeur kan geen woord Engels, rijdt als een gek overal tussendoor en ik vraag me af waarom ik ook alweer naar Bangkok wilde..

De dag erna spreek ik af met Talma en gaan we sushi eten. Zo leuk om weer iemand van thuis te zien!

Na de sushi willen we ergens een drankje gaan doen en we zien een leuke straat met allemaal lampjes. Als we een paar meter door de straat hebben gelopen wordt pas duidelijk wat voor straat het is. Bij elke tent staan Aziatische meiden in bikini voor de deur en we voelen plaatsvervangende schaamte. Gelukkig zit er tussen alle stripclubs ook nog een ‘gewoon’ tentje waar we een drankje doen. Als we de straat weer uitlopen, lopen we langs een cafeetje op de hoek waar een bordje staat met ‘kroket en frikandel’. Ik word meteen enthousiast en heb wel zin in een kroket! In het café hangen allemaal oude foto’s van onze koningklijke familie, heel leuk. De kroketten zijn niet zo lekker crunchy als thuis, maar ik geniet ervan! 🙂

Nadat ik ‘s ochtends een vliegticket -met dit keer wel de goede datum- naar Vietnam heb geboekt, ga ik met Talma ergens ontbijten. Een broodje met échte Goudse kaas en ze verkopen er stroopwafels. Mijn dag kan niet meer stuk! Daarna chillen we de rest van de dag bij het zwembad van een hotel, aangezien het veel te warm is om iets te doen. In de avond gaan we naar de skybar ‘Cloud 47’ en we kijken onze ogen uit! Het regelen van de taxi ernaartoe heeft ons aardig wat moeite gekost, aangezien niemand wist waar het was en ze niet op de meter wilden rijden.. dus tijd om te chillen met een biertje en te genieten van het uitzicht! Aangezien het een fancy bar is voelen we ons een beetje underdressed en na afloop rekenen we ongeveer 10,- p.p. af. Nee, dat is niet veel, maar voor Azië begrippen wel haha!

De volgende dag vloog ik dus naar Hanoi en met een beetje vertraging kwam ik rond 18u aan in Vietnam om daar vervolgens een paar uur te moeten wachten tot ik deze mooie sticker in m’n paspoort kreeg. Toen kwam de volgende blunder: ik wilde een taxi regelen naar mijn hostel en kwam er toen achter dat ik een hostel in Ho Chi Minh had geboekt i.p.v. Hanoi, met het idee dat ik nog steeds daarop vloog. Bij mijn hostel aangekomen heb ik nog even op bed gechilld en ben toen lekker gaan slapen.

Dag 1 in Vietnam: ik ging ‘s ochtends lekker op zoek naar een ontbijtje en daarna had ik met Jula afgesproken. (Ja, die kom ik echt overal tegen haha!) We liepen door de stad en maakten een paar foto’s van een ‘kapsalon op straat’ toen een paar oude mannetjes daar om moesten lachen en tegen ons begonnen te praten. De ene man gaf mij een kus op m’n wang en vond het helemaal leuk om toeristen te zien. Ik vond het nogal ongemakkelijk.. haha!

‘s Avonds gegeten met Jula, Bram, een meisje wat Jula kende uit Thailand en een vriendin van haar. Aangezien Jula en Bram de bus naar Sapa namen, vroegen die meiden of ik zin had om mee uit te gaan. Met het motto: ‘waarom niet’ en ‘dit kan nog wel eens een leuke avond worden’ ging ik mee. Eerst deden we een drankje buiten op een terrasje in een soort uitgaansstraat, waar ik ook mijn eerst Bahn Mi heb gegeten (een baguette met chicken/beef/ham en kaas). 

Daarna gingen we met z’n 3en op de scooter naar de club (alledrie zonder helm op) en werden we heel erg nagekeken door de locals haha. Lekker in je backpackerskloffie naar de club, terwijl alle Vietnamese meisjes helemaal opgetut en in korte rokjes en jurkjes (veeel te koud) naar binnen gingen. Het was een hele gezellige avond en uiteindelijk lag ik rond 3 uur in bed.

Om 9u ben ik alweer wakker en na een lekker (gratis) ontbijtje bij mijn hostel loop ik lekker een rondje door de stad. Het is toch wel heel erg koud en dus tijd om even een jasje te scoren. Overal zijn winkeltjes waar je van die gewatteerde jasjes kan kopen en ook heel veel locals lopen ermee. Het wordt een lekker dagje slenteren, video’s bewerken, eten en filmpjes kijken. 

De volgende dag moet ik vroeg mijn bed uit en om 7.30 word ik opgehaald om naar Halong Bay te gaan. Bij het bureau van Friends with Travel stapt een hele groep Nederlandse meiden in en het is in één klap onwijs gezellig in de bus. We doen even een voorstelrondje en Viet, (Vietnam zonder nam) onze tourguide legt het een en ander uit. We zitten 2 uur in de bus en vervolgens 5 uur op de boot, waarbij we een uur stoppen om te kayakken en daarna nog 45 minuten om te kunnen zwemmen. De omgeving is onwijs mooi en op de boot maken we het gezellig met muziek, een gratis cocktail en lekker knus met dekentjes. 

Tijdens het kayakken zien we een paar kleine aapjes en we varen langs de ‘floating village’. We zien zelfs een hond van het een naar het andere huis zwemmen en zijn echt bang dat hij verdrinkt. Maar gelukkig zegt Viet dat dat normaal is. Er zijn ongeveer 5 mensen die gaan zwemmen, want de rest vind het (terecht) veel te koud.. als we op het private eiland aankomen waar we slapen kunnen we even lekker opwarmen met thee en een kampvuurtje. 

Een paar uur later wordt het eten geserveerd en het voorgerecht bestaat uit patatjes, oesters, gamba’s, kipspiesjes en wat groente. Ik eet voor de eerste keer oesters en vind het best wel lekker! Daarna krijgen we rijst met kip, maar ook een mix van aardappels en groente. Het is jammer dat we in een open ruimte zitten, want het eten koelt snel af en je zit in je jas te eten omdat het zo koud is.

De volgende dag kunnen we vanaf 7.30u ontbijten met pannekoeken, fruit, geroosterd brood en ei. Na het ontbijt doen we een trekking van een uurtje en daarna is het tijd om weer terug te gaan naar Hanoi.

Nu even mijn backpack ophalen, eten en dan door met de nachtbus naar Sapa!